Een zweem van Michael

De kinderen van Michael Jackson. We hebben ze eindelijk gezien. Paris, Prince en Prince. (De tweede Prince wordt ook wel Blanket genoemd. Wel zo makkelijk.) Kauwgomkauwend zaten ze op de eerste rij bij de herdenkingsdienst voor Michael. Aanvankelijk ergerde ik me aan hun gekauw, maar ineens realiseerde ik me dat die kinderen tot dan toe bij elke openbare gelegenheid waren verschenen met diverse voile sjaals over hun hoofd. Onder zo’n sjaal kun je natuurlijk schaamteloos kauwgom kauwen zonder dat iemand dat ooit merkt.

Maar nu waren ze zichtbaar. En knap, moet ik zeggen. En, dat idee had ik toch wel, ze hadden echt een zweem van Michael in hun uiterlijk. Maar misschien wilde ik dat me verbeelden. Want dat Michael zelf kinderen heeft voortgebracht, die gedachte wil er bij mij ook nog steeds niet helemaal in.

De voogd van de kinderen, Diana Ross, was niet aanwezig. Net als Michaels andere beste vriendin, Liz Taylor. De vrouwen ‘trokken het niet’, in de woorden van Joost Karhof, die deze avond de Maartje van Weegen speelde. Ik vond het zielig voor wijlen Michael dat ze er niet waren. Maar aan de andere kant; dat krijg je als je oude, hysterische diva’s als je beste vriendinnen kiest.

Gelukkig waren een paar andere hysterische diva’s wél komen opdagen. Mariah Carey, met een opvallend ingetogen begrafenisdecolleté. Een zeer vreemde vrouw van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, die kwam vertellen dat ze een ‘Resolutie 600’ had ingediend waarin stond dat Michael forever and forever geëerd diende te worden. En een vervelend Britains Got Talentje van twaalf jaar, ene Shaheen Jafagholi, die met zijn matige zang mocht bewijzen dat Michael toch echt de kindster aller kindsterren is.

Met dat soort types was het nog best moeilijk om je te verliezen in een beetje rouw en gehuil. En dan was er tot overmaat van ramp ook nog medecommentator Leo Blokhuis, die dingen zei als: ‘Het is natuurlijk altijd heel vervelend als er iemand doodgaat.’

Er waren toch nog wat momenten waarop ik volschoot. Een kleine traan: toen ik zag dat alle Jacksonbroers aan hun ene hand een glinsterend Michael-handschoentje droegen. Twee tranen: toen Stevie Wonder ging spelen. Best veel tranen: toen Michaels dochter Paris snikkend uitriep dat hij echt een heel lieve vader was geweest.

Dat geloofde ik. Maar tegelijkertijd was ik bang dat ze tot die uitspraak gedwongen was door oma, of erger nog, opa Jackson.