Derivatenhandel aan banden?

Er zit niet veel licht tussen de voorlopige Amerikaanse en Europese voorstellen voor de herinrichting van het toezicht op de niet-beursgenoteerde derivatenhandel. Zowel de regering-Obama als de Europese Commissie wil betere informatievoorziening en prijstransparantie, evenals centrale afwikkeling van transacties om tegenpartijrisico te verminderen.

Maar beide overheden zijn nogal zwijgzaam over de vraag of ze de voorheen niet-beursgenoteerde effectenhandel zullen dwingen tot een beursnotering. Als ze hun regelgeving niet zorgvuldig coördineren, zou dat kunnen leiden tot een onoverzichtelijke situatie.

Beurzen aan weerszijden van de Atlantische Oceaan dringen er bij de toezichthouders op aan beursnoteringen te eisen voor gestandaardiseerde contracten als credit default swaps (een soort kredietverzekeringen). Zij stellen dat gebruikers van de producten profiteren van meer prijstransparantie.

De derivatenhandelaren verzetten zich daartegen, omdat ze bang zijn dat de lucratieve marges op deze producten zullen verdwijnen, net als dat met de marges op Amerikaanse bedrijfsobligaties is gebeurd nadat de toezichthouders vijf jaar geleden de handelaren dwongen tot opening van zaken over de reële prijzen.

De derivatenhandelaren zeggen dat standaardisatie de waarde van deze instrumenten zou verminderen, omdat ze dikwijls op maat zijn gemaakt. Dat is niet helemaal terecht, want geen enkele toezichthouder wil op maat gemaakte transacties verbieden. En zulke deals zijn gewoonlijk opgebouwd uit – of gedekt door – eenvoudiger onderdelen. Die componenten zouden goedkoper kunnen worden als ze op beurzen kunnen worden verhandeld.

Zowel de Europese Commissie als het Amerikaanse ministerie van Financiën is van mening dat gestandaardiseerde producten vereffend moeten worden door centrale tegenpartijen. Dat is goed voor de beurzen, want zij zijn eigenaar – of geaffilieerd – met veel van de grote clearinghuizen.

En dat is voorlopig waarschijnlijk ook genoeg. Als de gestandaardiseerde contracten dat toelaten – waardoor hun marges afnemen tot op het punt waarop derivatenhandelaren de strijd opgeven – zullen ze vermoedelijk zelf uitwaaieren naar de beurzen.

Maar als de Amerikaanse of Europese toezichthouders pogen deze ontwikkeling te bespoedigen, zal het gevolg waarschijnlijk een run op het soepelste regime zijn, tenzij ze nauw samenwerken. Gezien de problemen die deze toezichthouders normaliter hebben met samenwerking, is zo’n afloop bepaald niet uitgesloten.

Vertaling Menno Grootveld

Voor meer commentaaruit Londen: www.breakingviews.com