The Ashes: heel veel eer

Morgen begint in Cardiff de strijd om The Ashes, de traditionele serie cricketduels tussen Engeland en Australië.

Na jaren van tegenslagen maken de Engelsen een kans.

De zomer van 2005 staat diep gegrift in de harten van de Engelse sportliefhebber. Kantoren waren leeg en pubs overvol toen de nationale cricketploeg op het punt stond The Ashes te veroveren.

Engeland kwam tot stilstand toen het team na vijf nagelbijtend spannende testmatches voor het eerst in zestien jaar hun meest begeerde crickettrofee veroverde: een minuscule urn met as, sinds 1882 het symbool van de oude rivaliteit tussen Mother England en haar vroegere kolonie Australië. Toen captain Michael Vaughan en zijn spelers met het kleinood in een open bus door de binnenstad van Londen naar Trafalgar Square werden gereden zweefde een heel land op een wolk van trots en zelfvertrouwen. Alsof Wimbledon was gewonnen door een landgenoot. Of het wereldkampioenschap voetbal. De beelden uit 2005, de heroïsche daden van Andrew Flintoff, Steve Harmison en Kevin Pietersen, worden de laatste dagen tot vervelens toe herhaald op de Engelse televisie.

Zo’n zomer moet het worden in Engeland, de zomer van 2009. Ook al begon die vier weken geleden met een schokkende nederlaag op Lord’s tegen de nietige cricketploeg van nota bene Nederland, in de openingswedstrijd van het WK Twenty20. Tot hilariteit van de rest van de cricketwereld.

Toch is alles morgen anders, als in het Swalec Stadium in Cardiff de eerste bal in de strijd om The Ashes wordt gebowld. Het hele land kijkt mee, de kranten zullen elke stap van elke speler analyseren.

Merkwaardig genoeg is het duel tussen Engeland en Australië voor het eerst in jaren op voorhand weer spannend. Een van de voornaamste redenen voor de uitbundige viering van de Engelse zege vier jaar geleden was dat het oppermachtige Australië al jaren onverslaanbaar was, op het saaie af. Dankzij een unieke generatie spelers, onder wie Shane Warne, Glenn McGrath, Matthew Hayden, Ricky Ponting en Adam Gilchrist, voerden de Australiërs ruim een decennium een schrikbewind dat zelden was vertoond.

Voor de Engelse cricketfans kwam een droom uit toen juist deze meedogenloze, typisch Australische bullebakken, met hun aan arrogantie grenzende zelfvertrouwen, zich lieten overrompelen in de oude stadions van Lord’s, Trent Bridge en Old Trafford. Eindelijk konden zij zich eens gedragen als de bully, als de overwinnaar die zijn tegenstander kleineert.

Over het vervolg op de Ashes-serie van 2005 praten de Engelsen minder graag. Anderhalf jaar later volgde op Australische bodem een strafexpeditie die de Engelsen sinds 1921 niet meer hadden meegemaakt. Gemotiveerd tot op het bot versloegen de Australiërs hun tegenstanders niet alleen, het werd een vernederende whitewash: 5-0.

Maar die traumatische ervaring voor Engeland betekende tevens het einde van een tijdperk, want de ene na de andere Australische ster kondigde zijn afscheid aan, met uitzondering van aanvoerder Ricky Ponting. De 34-jarige Tasmaniër staat sindsdien onder druk, hij leerde plotseling wat verliezen was, tegen Zuid-Afrika of tegen India, landen die de macht dreigen over te nemen. Vorige maand, op het WK Twenty20, vloog Australië er al in de eerste ronde uit. De balans in de wereldtop is duidelijk veranderd sinds de noodgedwongen verjonging Down Under.

Alleen al door het wegvallen van een geniale spinbowler als Shane Warne, op wie Australië jarenlang kon vertrouwen als het even tegenzat, is de ploeg het aura van onoverwinnelijkheid kwijtgeraakt. Op dit moment heeft de ploeg van Ponting zelfs geen enkele slowbowler van internationaal niveau. Dat geeft in elk geval de Engelsen het idee dat er ook deze zomer wat te halen valt tegen hun eeuwige rivalen.

Australië mag niet meer de dominante ploeg van weleer zijn, het land brengt altijd spelers voort die zich staande houden in de wereldtop, alleen al door hun bikkelharde mentaliteit. Ponting heeft met zichzelf en batsmen als Mike Hussey, Marcus North en jonge revelatie Phil Hughes voldoende kwaliteit om The Ashes de komende weken met succes te kunnen verdedigen.