Ritmische, drammerige en minimale choreografie

Dans Julidans. diverse voorstellingen t/m 11 juli.

Dans

Julidans

Diverse voorstellingen. t/m 11 juli. Inl: www.julidans.nl

* * * *

Tot eergisteren wilde Julidans, het festival voor internationale hedendaagse dans, niet echt uit de startblokken komen. Bij de opening ontbrak een gepast uitgebreide Nachruf voor Pina Bausch, die een dag voor de opening was gestorven. Eergisteren werd dat verzuim enigszins goedgemaakt door het parallelle dansfilmfestival Cinedans, met twee documentaires over Bausch, en indirect ook door de première van We Solo Men van Ann van den Broek.

In haar nieuwe werk gebruikt de Vlaamse choreografe, op eigenzinnige en eigentijdse manier, typische Bausch-elementen als herhaling, synchrone gebarensequentie en travestie – twee van de zes mannen zijn in werkelijkheid vrouwen, wat in het geval van de geweldige Cecilia Moisio voor velen nog een hele verrassing zal zijn. Onderling hebben ze niet veel contact, alle aandacht wordt op het publiek gericht met bewegingen die de gebarentaalvertaling zijn van Nick Caves song ‘More News from Nowhere’, bewerkt door componist Arne van Dongen.

Van den Broek giet een en ander in haar minimale choreografische stijl, ritmisch, drammerig en dwingend. In solo’s en ensemble worden de voor het publiek onbegrijpelijke bewegingen zolang staccato gerepeteerd dat ze door hun zin- en effectloosheid onwillekeurig een gevoel van deernis opwekken. Ook in de door scherpe lichtwisselingen verdeelde choreografie vindt een omslag plaats. Van strak het publiek in turend de aandacht trekken met stoere houdingen, verglijdt de tendens naar kwetsbaarder blikken en bewegingen die onzekerheid uitdrukken. Mannen zitten, zo lijkt Van den Broek te zeggen, in een emotioneel onvermogen gevangen.

We Solo Men is een uitstekend doordacht en uitgewerkt stuk dat de toeschouwer beetpakt en niet meer loslaat. Julidans mag blij zijn met Van den Broeks weerbarstige kijk op de verhouding tussen man en vrouw.

    • Francine van der Wiel