Brian Wilson en band los en legendarisch

Pop Brian Wilson. 6/7 Paradiso Amsterdam.*****

Het is maar goed dat Brian Wilson als het popgenie achter al die prachtige nummers van The Beach Boys boven elke kritiek verheven is. Als performer heeft hij nooit veel voorgesteld, zelfs niet in de tijd dat Good vibrations anno 1966 vers in de hitparade stond en Wilson als hitleverancier gewaagd was aan The Beatles. Ook nu, vijf jaar na zijn onwaarschijnlijke comeback als podiumartiest, is Brian Wilson geen wonder van dynamiek. Maar wat een mooi excuus biedt zijn aanwezigheid om een kast vol onvergetelijke muziek open te trekken.

Wilsons huidige live-band is de beste die hij ooit gehad heeft, inclusief alle bezettingen van de Beach Boys. Toetsenman Darian Sanahaja van The Wondermints stelde een muzikantenclub samen die de ingewikkelde arrangementen tot leven laat komen, maar die vooral het plezier in muziekmaken heeft teruggebracht bij Brian Wilson. Eerder brachten ze integrale uitvoeringen van het Pet Sounds- en het bijna veertig jaar na dato voltooide Smile-album, altijd in de wat stijve omgeving van zalen met stoelen. Nu, in een vol Paradiso, kwam het helemaal los.

De 67-jarige poplegende zat er statisch bij achter het toetsenbord, terwijl zijn muzikanten de sterren van de hemel speelden en zongen. Waar nodig kon hij schitteren, als de motor van de hotrod-song 409 of als middelpunt van God only knows dat hem een enorme ovatie opleverde. Het bleef niet bij een voorspelbare parade van grootste hits, want ook Beach Boys-obscuriteiten als Girl don’t tell me en Add some music kwamen voorbij. Zelfs Wilsons recente solowerk mocht er zijn, met nummers van zijn vorig jaar verschenen ode aan Californië, That Lucky Old Sun.

In my room, Sail on sailor en Wouldn’t it be nice klonken allemaal even schitterend. De hoorn uit God only knows en de theremin van Good vibrations werden echt gespeeld, om nog maar te zwijgen van de perfecte, vijfstemmige vocalen. Good vibrations klonk als de goddelijke minisymfonie die Brian Wilson ooit minutieus in vier verschillende studio’s in elkaar sleutelde, maar die nu in volle glorie live op het podium kon worden gebracht.

Zelf bleef hij er onbewogen onder toen hij voor de toegift een basgitaar omgehangen kreeg waar hij halfslachtig op pingelde. Onversterkt, want de basgitarist achter hem speelde de briljante partijen die Wilson ooit verzon. Zijn aanwezigheid was genoeg. Sinds James Brown in Paradiso stond, heeft de poptempel niet meer zo’n legende mogen verwelkomen.