Roddick legt Britten het zwijgen op

Met aanvallend spel maakte Andy Roddick gisteren op Wimbledon een einde aan de goede reeks van Andy Murray. In de finale wacht Roger Federer, die Tommy Haas uitschakelde.

Britse fans op een groot scherm buiten het centercourt de verrichtingen van hun landgenoot Andy Murray. Foto AP Tennis fans watching a giant screen on court No. 1 reacts as Andy Murray of Britain lose to Andy Roddick of U.S. in their semifinal singles match at Wimbledon, Friday, July 3, 2009. (AP Photo/Carl De Souza, pool) AP

En toen daalde er plotseling een rust neer over centercourt. Alsof de vijftienduizend mensen die met veel moeite een kaartje hadden weten te bemachtigen, in rook waren opgegaan. De vierde set tussen Andy Murray en Andy Roddick in de halve finale van Wimbledon was net begonnen en de Schot speelde niet onverdienstelijk tegen de Amerikaan. Zijn aces knalden over de baan. Zijn passingshots getuigden van precisie. Maar de echte overtuiging was verdwenen. Bijna wanhopig sloeg de Schot met zijn racket op het net.

In de twee uur daarvoor had zijn naamgenoot een kant van zichzelf laten zien die we nog niet eerder van hem zagen. De Texaanse powerplayer, de man met de hardste service in het circuit, liet een verfijnd soort tennis zien. Met nu eens een slice backhand, dan weer een goed getimede dropshot en veel volleys. Samen met die machtige service – Roddick sloeg in Londen liefst 160 aces, waarvan de snelste 230 kilometer per uur mat – waren ze voldoende voor een finale ontmoeting met de man die gisteren een einde maakte aan de opmars van Tommy Haas: Roger Federer. De Zwitser versloeg zijn Duitse opponent in straight sets: 7-6, 7-5 en 6-3.

De afgelopen twee weken was Andy Murray niet van de voorpagina’s in Engeland af te slaan. Aan de vooravond van het toernooi verschenen specials waarin de Schot zich met ontbloot bovenlijf tot de lezer richtte. Zijn fysieke vooruitgang – Murray doet veel aan krachttraining en geldt als een van de meest fitte spelers in het circuit – voerde in veel van de verhalen de boventoon. Als het tot een eindstrijd met vijfvoudig Wimbledonkampioen Federer zou komen, was de teneur, zou dát wel eens het verschil kunnen maken.

Zo ver kwam het niet. Want Murray trof eerst Roddick, die volgens tennislegende John McEnroe de beste partij uit zijn carrière speelde. Met slim en gedisciplineerd spel dwong de Amerikaan zijn tegenstander vanaf het eerste punt tegen de baseline. Normaal geen plek waar de Schot zich onwennig voelt, maar tegen het service- en volleygeweld van de nummer zes van de wereld was hij niet opgewassen. „Kom zo veel mogelijk naar het net”, had Larry Stefanki zijn pupil vooraf aangeraden. „Maar zorg dan wel dat je je punten goed opbouwt – anders word je alsnog met een mooi passingshot in het nauw gedreven.”

De tactiek pakte wonderwel uit. Bij acht van hun zestien punten in de tiebreak van de derde set – Roddick had de eerste met 6-4 gewonnen, Murray de tweede met gelijke cijfers – kwam de Amerikaan naar het net. Hij won de tiebreak met 9-7, nadat Murray een setpunt onbenut had gelaten. A-Rod oogde opvallend rustig toen hij in zijn tweede tiebreak de wedstrijd naar zich toetrok. „Ik speelde punt voor punt”, zei hij na afloop onderkoeld. „Gewoon de juiste koers aanhouden. Meer was het niet.”

Of Roddick ook tegen Federer koers kan houden is even afwachten; de Zwitser zette in zijn partij tegen Tommy Haas de stijgende lijn voort. Voorkwam de Duitser op Roland Garros nog bijna dat Federer zijn ontbrekende grandslamtitel won, op het gras was hij veruit diens meerdere. De voormalig nummer één won de tiebreak in hun eerste set en brak hem in de twaalfde game van het tweede bedrijf na een lange rally. Aan het einde van de derde set sputterde Haas nog wat tegen, maar op het vijfde breekpunt op rij tegen, sloeg de Duitser een backhand in het net. Federer maakte de partij af met een acrobatische smash.

De winnaar zei niet op te zien tegen zijn derde Wimbledonfinale met Roddick (Federer won die van 2004 en 2005). Ze hadden al twintig keer eerder tegen elkaar gespeeld en hij had achttien van hun ontmoetingen gewonnen. Wat hem verbaasde is dat de Amerikaan in hun duels zo veel gezichten toonde: nu eens speelde hij vanaf de baseline, dan stormde hij weer veelvuldig naar het net. „Maar ik kan nog altijd erg genieten van zijn service.”

In de Britse pers werd de afgelopen dagen gespeculeerd over de komst van Pete Sampras naar Londen. De Amerikaan zou overwegen om voor het eerst sinds zijn roemloze aftocht in 2002 – toen hij in de tweede ronde van George Bastl verloor – weer voet op het heilige gras te zetten. „Wat bewoog die man zich toch geweldig over de baan”, mijmerde Federer gisteren. „En wat had hij een geweldige service – zelfs in vergelijking met de powerspelers van vandaag de dag.”

Mocht Pete Sampras morgen niet in de Royal Box zitten, dan zullen oud-kampioenen Rod Laver en Björn Borg de honneurs waarnemen – samen goed voor tweeëntwintig grandslamtitels.

    • Danielle Pinedo