Buikje

Mijn tante besmeert haar brood al maanden niet meer met roomboter. Dat komt door de zomer. De hitte drijft haar naar de kust. Elk jaar weer vreest ze dat haar buikje voor zwanger wordt aangezien. Had zij in 1910 geleefd, dan had zij zich nergens zorgen over hoeven maken. Vrouwen zwommen in alles verhullende badkledij, zoals lange jurken en kuitbroeken. Een paar decennia later bracht het badpak hen in verlegenheid, om over de komst van de bikini in de jaren vijftig nog maar te zwijgen. Het modetijdschrift Vogue noemde het tweedelig setje ongeschikt voor haar lezers.

Brigitte Bardot trok er haar mooie neusje voor op. In de film Et Dieu... créa la femme (En God Schiep de Vrouw) flaneerde ze langs de kustlijn van Saint-Tropez met een blote buik. Haar wulpse schoonheid smoorde alle kritiek en gafvrij baan aan al die vrouwen die zich in volle glorie wilden bevrijden van de kuise moraal. Ursula Andress deed het in de Bond klassieker Dr. No door in een niemendalletje uit het zeewater op te duiken. Pamela Anderson liet haar boezem in het roemruchte rode badpak alle ruimte.

In 2009 bestaat de badmode voornamelijk uit een herhaling van al het voorgaande. Maar dan wild gecombineerd. Een (doorschijnende) kuitbroek draag je onder een lakleren bikini of een sexy badpak. Je kan er ook een sportzwembroek van Speedo, die in de jaren tachtig zo populair was, over aan trekken.

Mijn tante zal waarschijnlijk – net zoals ik op de foto – het liefst alles over elkaar heen dragen. Liever zie ik dat ze haar prachtige neus optrekt voor het enige nog heersende badmodetaboe: een buikje. Ook in 2009 kan Vogue het bij het verkeerde eind hebben.