Zelfs met verliefde Scrat is de rek eruit in 'Ice Age 3'

Scrat, de echte held van Ice Age, maakt kennis met een dinosaurus scene uit de film Ice Age : Dawn of the Dinosaurs (2009)

Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs. Regie: Carlos Saldanha en Mike Thurmeier. In: 126 bioscopen (Nederlandse versie); 113 bioscopen (originele versie). * * *

Scrat is terug! De rusteloze eekhoorn die steeds wanhopiger probeert de schaarse eikels veilig te stellen is zo’n geliefd onderdeel van de Ice Age-reeks geworden dat hij gelukkig weer te pas en te onpas mag opduiken in het derde deel. Bij een van z’n verwoede pogingen een eikel te bemachtigen, krijgt hij concurrentie van een aantrekkelijke soortgenoot.

Het is liefde op het eerste gezicht. En hun klassieke patroon van aantrekking en afstoting krijgt vorm in één van de leukste scènes van Ice Age 3. Ze zitten als bezetenen achter een nootje aan en komen al strijdend terecht in een gevecht. In de hitte van hun twist boven een diep ravijn ontwaakt plotseling Scrats liefde voor Scratte, en op de klanken van Lou Rawls’ liedje You’ll Never Find Another Love Like Mine transformeert hun strijd in een tango. Totdat de honger het weer wint van de liefde natuurlijk.

In Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs krijgen de mammoeten Manny en Ellie, de sabeltandtijger Diego en luiaard Sid te maken met gevaarlijk grommende dinosauriërs. Als drie dinosauruseieren die Sid gevonden heeft breken, blijken de speelse beestjes zeer destructief. Per ongeluk vernietigen ze de speelplaats die Manny heeft gebouwd voor z’n nog ongeboren baby. En tot overmaat van ramp duikt de ongeruste moeder op. Ze neemt haar kroost, plus Sid, in haar brede bek en verdwijnt stampvoetend naar haar habitat, een geheime wereld onder het ijs. Manny, Ellie en Diego proberen hun vriendje Sid te redden. Hoe vervelend hij misschien ook is, toch is hij bijna familie.

In deel drie lijkt de rek een beetje uit de Ice Age-formule. In de loop der jaren werd het steeds eenvoudiger om vachten en water digitaal te animeren; de film bevat hiervan een aantal knappe staaltjes. De jungle onder het ijs leent zich ook heel goed voor visuele krachtpatserij, maar het verhaal is wel erg basaal is en duurt veel te lang. Zelfs de intermezzo’s met Scrat voelen plichtmatig, hoe geestig ze soms ook zijn.

    • André Waardenburg