Stigma door pillen

Vijf jaar geleden ging ik antidepressiva gebruiken in de hoop dat deze zouden helpen tegen de depressie waaraan ik leed en de sombere stemmingen waar ik al jaren last van had. Ik wilde niet het risico lopen anderen aan te doen wat mij was overkomen. Mijn vader had namelijk dertig jaar geleden – vóórdat Prozac op de markt kwam – zijn leven beëindigd. En ik wil niet dood. Inmiddels is mijn angst weg en daar hebben die antidepressiva bij geholpen. Er werd mij echter wel gevraagd of ik „die pillen” nog steeds gebruikte. Alsof ik me moest verdedigen. Diep van binnen vond ik het dus zelf ook niet ‘normaal’. Ik ben niet de enige die dat als een stigma heeft ervaren. Als ik pillen voor mijn hart had gekregen, was die vraag nooit gesteld. Dat gevoel, dat antidepressiva niet deugen en dat je zonder moet kunnen, werkt stigmatiserend en doet veel kwaad. Dehue en Van Grootheest (Opinie & Debat, 20 juni) dragen daar – ongetwijfeld onbedoeld – aan bij.

    • Dr. P.C. Groot