Soms voelt mam zich zeeziek

Moeder van Andy Murray verbaast zich dat 11,8 miljoen Britten naar haar zoon keken.

Judy Murray benadert haar zoon tijdens Wimbledon voortdurend positief.

Judy Murray beloont haar zoon met een zoen op Queen's na zijn overwinning in de finale op de Amerikaan James Blake. (Foto AFP) Britain's Andy Murray leans over the barrier to kiss his mother Judy (L) after beating James Blake of the U.S during the singles final at The AEGON Championships tennis tournament at Queen's Club in west London June 14, 2009. Murray won the game 7-5, 6-4. Murray becomes the first British player to win the title since Bunny Austin in 1938. AFP PHOTO/Adrian DENNIS AFP

Het grote publiek kent haar van de vele close-ups tijdens de partijen van haar zoon op Wimbledon. Maar als Judy Murray (49) op een zonnig terrasje van de All England Club zit, loop je zo aan haar voorbij. De moeder van Andy draagt geen flashy kleding en posteert zich het liefst in een hoekje. Ze heeft net een lange vrouwenpartij voor de BBC becommentarieerd en zijgt neer in een plastic stoel. Nee, zegt ze met een vies gezicht, ik werk niet voor de televisie. „Dat bezorgt te veel stress.”

De voormalige proftennisster – die bezig is een eigen tennisschool in Schotland te openen – heeft een doldwaze week achter de rug. Het einde is niet in zicht, want vandaag staat haar zoon in de kwartfinale van Wimbledon tegen de Spanjaard Juan Carlos Ferrero. Toch lijkt dat Judy Murray niet bezig te houden. „Ik hoorde vandaag dat er 11,8 miljoen mensen naar de wedstrijd van Andy tegen Stanislas Wawrinka hebben gekeken”, zegt ze met overslaande stem. „Ze hebben er een paar programma’s voor geschrapt, waaronder Eastenders en het nieuws van tien uur. Vooral dat laatste is ongehoord!”

Waarom bent u daar zo blij mee?

Judy Murray: „Omdat het betekent dat die twaalf miljoen mensen misschien in de toekomst een racket oppakken. Hoe meer mensen gaan spelen, hoe groter de kans dat Britse tennissers zullen doorbreken.”

Maar hoe was het voor u om die marathonpartij tegen Wawrinka vanuit de spelersbox te bekijken?

„Via de televisie kijk ik liever niet naar de wedstrijden van Andy. Dan heb ik namelijk het gevoel dat ik hem niet kan helpen. Ik voel me nutteloos. Meestal ga ik het huis schoonmaken en vraag ik mensen om mij na afloop de standen door te sms’en. Maar hier op Wimbledon is alles anders. Nu kan ik hem een beetje aanmoedigen als hij omhoog kijkt. Dat voelt hij ook zo, dat hij aangemoedigd wordt.”

Is het niet moeilijk voor een moeder om haar zoon te zien lijden op de baan?

„Ja. Ik ga meestal in een hoekje zitten, zodat mensen mij niet aanspreken. Dan brabbel ik een beetje in mezelf. Tijdens zo’n wedstrijd ga ik door een heel proces. Soms lijkt het alsof ik zeeziek ben. Of een hartaanval krijg. Maar mijn grote voordeel is dat ik coach ben. Daardoor bekijk ik de wedstrijd ook vanuit tactisch oogpunt. Emoties zijn ondergeschikt.”

Miljoenen Britten hebben hun hoop op Andy gevestigd. Dat moet niet altijd even gemakkelijk zijn.

„Voor Britten is het geweldig om op centercourt te spelen. Vijftienduizend mensen achter je, dat is een hele hoop. Maar natuurlijk kan hij het ook als druk ervaren. Als Andy niet speelt, proberen we simpele dingen te doen. Hij kijkt veel Big Brother, speelt tafelvoetbal met zijn vrienden of gaat uit wandelen met de hond. Ik kook.”

Houdt u de sensatiekranten een beetje uit zijn buurt?

„Ja. Ik zorg ervoor dat er niets rondslingert. Niet dat hij ze niet mag lezen, maar hij heeft er geen behoefte aan. Als je eenmaal gaat lezen wat er allemaal over je geschreven wordt, raak je afgeleid.

Iedereen heeft een mening over uw zoon. De Australische ex-proftennisser Pat Cash noemde hem onlangs zelfs een ‘lelijke, saaie vent’.

„Ja, vreselijk. Maar bij dat soort persoonlijke aanvallen houd ik Andy altijd voor dat zijn criticasters hem niet echt kennen. En alleen de mensen die hem kennen, doen ertoe.”

Is er iets wat mensen niet van Andy weten, maar wel zouden moeten weten?

„Andy gedraagt zich erg stoer op de baan, maar hij is een heel gevoelige jongen. Hij maakt zich bijvoorbeeld grote zorgen over daklozen. En dierenmishandeling. En hij is een enorme sloddervos. Ik zeg weleens: wees maar blij dat je van hotel naar hotel zwerft, anders had je niemand om je rommel op te ruimen.”

Vorig jaar had u goed voorzien dat uw zoon Wimbledon niet zou gaan winnen. Hoe loopt het dit jaar af?

Lacht. „Andy heeft de afgelopen twaalf maanden bewezen dat hij Federer, Nadal, Djokovic en Roddick kan verslaan. Hij is in staat Wimbledon dit jaar te winnen, maar als het niet lukt, is het ook goed.”

Zegt u dat ook tegen hem?

„Nee. Ik ben altijd positief in zijn omgeving. Dus ik zeg nooit: ‘Je sloeg maar 50 procent van je eerste services in’. Ik herinner hem aan alle dingen die wel goed gingen.”

Als Andy wint, staat dit land op zijn kop. Weet u al wat u dan gaat doen?

„Misschien vluchten we voor een tijdje het land uit. Who knows. Maar ik kijk liever niet zo ver vooruit. Andy heeft nog een lange weg te gaan.”