Gedumpte vrouwen van Nederland, hier kun je wat van leren

V anaf de cover van het blad Glossy lachten de recentelijk verlaten vrouwen Patricia Paay en Yolanthe Cabau van Kasbergen mij stralend toe. ‘Ze praten voor het eerst samen over de breuk’ stond erbij, alsof ze beiden net van dezelfde man gescheiden waren.

‘De breuk’ vond ik toch een goede woordkeuze. Want alle celebritybreuken, en eigenlijk ook alle gewonemensenbreuken, zijn uiteindelijk terug te brengen tot één alles overkoepelende breuk, met hetzelfde verdriet en dezelfde hysterische boosheid.

Als derde ingrediënt aan deze toch al gevaarlijke mix was Christina Curry toegevoegd, de dochter van Adam en Patricia, die de afgelopen weken niets anders heeft gedaan dan aanhoudend twitteren wat een lul haar vader is dat hij er vandoor is gegaan met een ander.

Het duurde dus ongeveer 0,32 seconde voor ik het tijdschrift afgerekend, opengeslagen en uitgelezen had, want er is niets zo heerlijk dodelijk als een gescheiden vrouw op oorlogspad.

En dodelijk waren ze. Gedumpte vrouwen van Nederland, hier kun je wat van leren. Ga niet schelden, ga niet zielig doen. Nee, schilder de man die jou heeft verlaten af als een zielig dierentuindier dat niet voor zichzelf kan zorgen. Dat is de allerbeste wraak.

Nog een tip: doe het wel subtiel. Het artikel stond vol gezellige wederzijdse loftuitingen zoals ‘Je hebt een oude ziel’ (Pat tegen Yo), ‘Jij bent enorm sterk, dat zie je aan alles’ (Yo tegen Pat) en ‘Jij hoeft je geen zorgen te maken met je olijvenhuid, jij zult geen rimpels krijgen’ (Pat weer tegen Yo), en met bekentenissen die niets met het onderwerp te maken hadden, maar evengoed heel fascinerend waren (zo heeft Patricia altijd luiers in huis ‘want stel je voor dat iemand een vondelingetje op mijn stoep neerlegt!’).

Maar tijdens dat vele, bizarre gepraat werden de ex-mannen zachtjes gefileerd.

Yolanthe vertelde dat ze zich zorgen maakte of Jan wel ‘te eten heeft en of hij goed voor zichzelf zorgt’. Christina zei: „Weet je, mijn vader kan niet eens zijn eigen haar kammen. Mijn moeder zocht altijd zijn kleding uit en gaf hem eten. Onlangs zag ik hem en zijn haar zat voor geen meter.” Waarop Yolanthe een kijkje in het voormalig huishouden te Volendam gaf: „Elke dag ging ik zo snel mogelijk naar huis om te koken.”

Adam Curry en Jan Smit waren niet meer de happening internetondernemer en volkszanger, maar twee pathetische kleuters die nog geen pan of kam konden hanteren. En ik geloofde het onmiddellijk.

Aaf Brandt Corstius