Snoskommers naar buiten

Merkwaardig toch dat een onweersbuitje tegenwoordig zo vaak ‘een klap onweer’ heet. Als het niet doorzet is er juist meestal helemaal geen klap. Dan hoor je alleen wat gerommel in de verte en dat is het dan. Even zo goed een dreigend gehoor als je buiten zit te eten en net allemaal kleden, borden en spijzen hebt verspreid. Er is eigenlijk geen eten dat opknapt van een regenbui.

Van buiten zitten wel. Een gewone boterham kan al heel veel leuker worden als-ie mee naar buiten mag - dan krijg je ook ineens de neiging om ’m wat te versieren. Dus dat restje koude kip (jahaa - wie wat bewaart die heeft wat) gaat dan met mayonaise en tomaat en sterrekers of fijngeknipte blaadjes oost-indische kers lekker mee naar buiten. Met eh - thee. Muntthee. Of was er een glaasje rosé ontsnapt? Kan. Zou je meer drinken in de zomer? Koude wijn overdag heeft in een zomers weekend iets heel verleidelijks.

Maar ja, dat onweer. Om een of andere reden vinden picknicks vaak plaats als het net gaat onweren. Meestal heb je wel alles op - iets te snel naar binnen gepropt terwijl in de verte de donder naderbij rommelt. Dan komt het erop aan hoe snel je al die vieze borden, onaantrekkelijk geworden restjes, verkreukelde folieproppen enz. weer terug kunt doen in de tassen waar ze uitgekomen zijn. Het belangrijkste om mee te nemen op een picknick, na het eten en drinken dan, is een vuilnistasje. Dat vergeet je vaak. Moet je de borden met tomatenzaad vermengd met een restje blauwe kaas en een klodder mayonaise gewoon weer tussen je handdoek en je badpak schuiven.

De buitenmaaltijd in de eigen tuin of op het eigen balkon, heeft onmiskenbare voordelen. Het grootste voordeel is dat je er gewoon een keuken bij hebt. We hadden een maaltijd voor veel mensen en het leek me ineens minder werk dan menig kleiner diner. Ook omdat iedereen gewoon binnen een bord haalde.
Met een groot stuk vlees - een ham, een fricandeau, een lamsschouder - waar je geen omkijken naar hebt, want dat doet zichzelf in de oven, ben je al een heel eind. En dan zet je er meteen flink wat aardappelen bij met rozemarijn en olie - die doen zichzelf ook. Dat schiet op.

Kaas toe geven. Een dag van tevoren een taart maken, dan is dat ook klaar. Dan blijft er alleen nog over: de groente. Eén groente is geen groente bij zo’n gelegenheid. Het werd: koude sperziebonen en warme komkommer. Een rolverwisseling is soms heel verfrissend voor onze groene vrienden.

De komkommer (reken één per 2 personen) wordt geschild en in staafjes gesneden. Minuut of twintig stoven met boter en room, niet te zuinig zijn, en peper en zout. Dat is het. Echt waar. Kan niet mislukken. Ook de vrouw die - fervent Roald Dahl lezeres - bekende meteen aan de Grote Vriendelijke Reus te hebben gedacht en zijn walgelijke snoskommers, prikte content in de zachte groene staafjes.

Sperziebonen met sinaasappeldressing (voor 10 personen)

  • 1½ kilo sperziebonen
  • 75 gr hazelnoten

    dressing:

  • sap van een sinaasappel, schil in reepjes
  • 3 el olijfolie
  • 2 el hazelnootolie
  • 1 dessertlepel witte wijnazijn
  • peper en zout

De sperziebonen worden een minuut of zeven in ruim zout water gekookt, koud afgespoeld en overgoten met de sinaasappeldressing. Rooster de hazelnoten en maak mooie dunne sinaasappelschilreepjes en strooi die eroverheen. Fris en lekker.

    • Marjoleine de Vos