een grote bruine envelop

Dit is Els. De foto moet begin jaren zeventig zijn gemaakt toen ze als ontwikkelingswerker in Afrika woonde. Het is een portret met haar Ivoriaanse collega Paul.

Dit is Els, de vrouw die als enige contact in de mobiele telefoon staat. De foto moet begin jaren zeventig zijn gemaakt toen ze als ontwikkelingswerker in Afrika woonde. Het is een portret met haar Ivoriaanse collega Paul.

Ik vraag of ze veel vrienden in Afrika heeft gemaakt. Ze schudt van nee en probeert het uit te leggen. „Als je in zo’n land woont dan denk je na een jaar dat je alles snapt wat je ziet en hoort. Maar na het tweede jaar begin je je langzaam te realiseren dat je eigenlijk totaal niets begrijpt van de nieuwe cultuur.”

Ik herken hier wel iets in. Een aantal jaren geleden reisde ik door China en hoewel ik ontzettend leuke en interessante mensen ontmoette, had ik er uiteindelijk niet zoveel mee. Ik voelde me daar erg schuldig over. Zeker gezien het feit dat mijn medereiziger (type ‘een goed mens’) zich er buitengewoon thuis voelde.

Toen ik het voorzichtig vertelde aan een journalist die al jaren door China reist, keek hij me verbaasd aan. „Dat heb ik ook, maar ik denk dat jouw probleem is dat je in de huid van een ander wilt kruipen. En dat zal je, door alle verschillen, niet altijd lukken.”

Volgens hem was er maar een gevaar waar je voor moest waken: onverschilligheid.