Alleen op de wereld

Recentelijk nog nagedacht over Birma? Nee natuurlijk, ik ook niet. En waarom ook. Er gebeurt daar niets. Het is één van die kwesties die maar doorgaan. Geen verandering. Geen vooruitgang. Geen nieuws.

De eenzaamste Nigeriaan ter wereld, Ibrahim Gambari, in het dagelijks leven Birma-gezant voor de Verenigde Naties, is daar een goed voorbeeld van. Zijn baan is contact houden met de Birmese junta opdat er eh…contact blijft. En dat doet-ie trouw. Zo keerde hij dit weekeinde terug van alweer een kort bezoek aan Birma, zonder enig resultaat.

Birma-activisten binnen en buiten Birma verwachten inmiddels niet anders, want Gambari is een diplomaat van de softe soort: hij is overtuigd dat de junta bereid is tot verandering zolang hij maar in gesprek blijft. Het resultaat is er naar: sinds het eerste bezoek van Gambari aan Birma in 2006 zou het aantal politieke gevangenen in aantal zijn verdubbeld en honderdduizend mensen zijn getroffen door de etnische bevolkingspolitiek van het paranoïde leiderschap van het land.

Nu zijn dat soort getallen snel verzonnen, maar wie herinnert zich niet de opstandige monniken in het najaar van 2007? Ook zonder nieuws laat het politieke klimaat van Birma zich makkelijk raden.

Hoe teleurstellend is daarom de houding van gezant Gambari, en met hem die van de Verenigde Naties. De meest dreigende woorden die hij ooit tot de junta sprak luidde: „Deze acties moeten onmiddellijk stoppen.” Hij doelde op het moorddadige optreden van het bewind tegen de weerloze bevolking. De machtige mannen in hun nieuwe hoofdstad schrokken vast. Ongetwijfeld staken ze naar goed gebruik een vette Cubaan op om vervolgens hun luie stoelen van tijgerleer geriefelijk in de richting van China, Thailand en Maleisië te draaien. Daarvandaan immers bleef de stroom wapens en geld rustig komen.

En zo vergaat het Birma nog. China, Thailand en Maleisië, de enige drie landen die echt verschil kunnen maken, worden diplomatiek buiten beschouwing gelaten. En de tandeloze man uit Nigeria pakt weer eens zijn koffers. Op naar een volgend bezoekje.

    • Floris-Jan van Luyn