De lezer schrijft over foto van Iraanse Neda

Wat heeft u doen besluiten om in de krant van 22 juni de foto van Neda Salehi Agha Soltan in groot formaat op de voorpagina te plaatsen? Heeft u gedacht aan kinderen die hem wellicht zien of lezers die er aanstoot aan nemen? Op mij komt het zo prominent plaatsen van deze foto nogal sensatiebelust over, een kwaliteitskrant als NRC Handelsblad onwaardig. Was het niet beter geweest om onder het artikel over Neda Soltan een verwijzing op te nemen naar uw site, waar foto en filmpjes eventueel te zien zouden zijn?

Gideon Jessayan

Bussum

De intieme foto van een stervende Neda full colour op de voorpagina van 22 juni is een schending van de ergste soort van privacy, van portretrecht en van respect voor de doden en hun nabestaanden.

Albert Appelo

Groningen

De krant antwoordt

Niet alle lezers waren het eens met onze keuze voor de voorpaginafoto van afgelopen maandag. Sensatiezucht, te groot schokeffect, vooral voor kinderen, en schending van privacy worden ons verweten.

De foto was, zoals altijd, een weloverwogen keuze. Op de redactie is uitvoerig gediscussieerd of we dit moesten doen. We realiseerden ons dat het een aangrijpende foto is. Toch besloten we deze te plaatsen omdat de foto zélf belangrijk nieuws is. Het beeld van de demonstrant die voor het oog van een mobiele telefooncamera in Teheran stierf, groeide snel uit tot symbool van het Iraans verzet, zoals te lezen was in het begeleidende artikel. „De dood van de vrouw is in Iran inmiddels een van de belangrijkste verhalen geworden over het regeringsgeweld”, schreef onze correspondent Thomas Erdbrink. De foto is daarmee groter dan alleen een afbeelding van een willekeurig slachtoffer, ze is een metafoor voor wat er gebeurt in Iran. Er zijn veel meer mensen gedood, maar deze vrouw werd een gezicht van de opstand.

Het conflict in Iran vinden we belangrijk, het heeft grote impact, we schrijven er dan ook veel over. Tot nu toe plaatsten we nauwelijks foto’s van de slachtoffers. We publiceren dagelijks heel veel foto’s níét. Maar deze foto vonden we te belangrijk. We meenden niet alleen dat we die niet konden negeren, dit betrof het belangrijkste beeld van dat moment. Uiteindelijk gaat het er om dat onze lezer weet, en ziet, wat er in de wereld gebeurt.

Als media nooit foto’s van stervende mensen zouden plaatsen, hadden we belangrijke foto’s nooit gezien. Zoals de beroemde foto van een vallende, stervende soldaat in de Spaanse burgeroorlog van Robert Capa en de al even bekende close-up van een man die tijdens de Vietnamoorlog van dichtbij door het hoofd wordt geschoten, van Eddie Adams. Deze foto’s, overigens ook omstreden, zijn onderdeel van ons collectieve beeldgeheugen omdat ze hebben bijgedragen aan de bewustwording van de situatie. Ze doen iets wat je met woorden niet kunt. Tegelijkertijd zouden we ze het liefst niet zien, omdat ze zo akelig zijn.

Hebben we met de foto privacy en portretrecht geschonden? In formele zin wel, we hebben geen toestemming gevraagd aan de geportretteerde. Ook de nabestaanden hebben we niets kunnen vragen, al was het maar omdat hun te verstaan is gegeven contact met de pers te mijden. De gedachte van lezers dat we de foto plaatsten uit sensatiezucht, of zelfs om lezers te trekken, kan ik niet volgen. Wel kan ik beloven dat we uiterst terughoudend blijven met het tonen van schokkende foto’s, zeker op de voorpagina.

Birgit Donker

Hoofdredacteur

Reacties: nrc.nl/lezerschrijft

Nieuwe kwesties, voorzien van naam en woonplaats, naar lezerschrijft@nrc.nl