Poppy muziekcollages

Yuri Honing Foto Lex van Rossen YURI HONING FOTO LEX VAN ROSSEN
Yuri Honing Foto Lex van Rossen YURI HONING FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

cd jazz

Yuri Honing and Floris: Phase Five

Ergens is het zuur dat de eerste plaat van de jazzsaxofonist en componist Yuri Honing voor het gerenommeerde Amerikaanse jazzlabel Verve nu juist een cross-overalbum is. „Dutch saxman, trying out unusual material in a post-bop vernacular”, beschreef de jazzencyclopedie The Penguin Guide To Jazz de in Hilversum geboren musicus al jaren terug. Yuri Honings staat van dienst is behoorlijk: hij leidt vier bands, speelt meer in het buitenland dan op de Nederlandse podia en won in 2001 een Edison jazz. Naast de moderne jazz van zijn elektrische band Wired Paradise en de betoverende oriëntaalse klanken van de groep The Oriënt Express met zangeres Rima Khcheich, liet Honing zich vorig jaar horen met een herinterpretatie van Franz Schuberts Winterreise. Dit soort uiterst serieuze muziekprojecten lijkt een groot contrast te vormen met zijn huidige, groot opgepikte album: meer pop dan jazz.

Toch is die lichte kant ook niet ver van Honings belevingswereld; het muzikale spectrum kan hem namelijk niet breed genoeg zijn. Op een van zijn eerste albums, Star Tracks, stonden bewerkingen van bekende popsongs van onder meer Sting en ABBA. Het was ooit zijn doorbraak. En in 2002 benadrukte hij met een aantal topmusici van het Koninklijk Concertgebouw Orkest de romantische, lyrische kant van zijn spel in een voor de saxofonist ongekend toegankelijk ballade-repetoire.

Phase Five is de samenwerking tussen Yuri Honing en Floris Klinkert, een jonge triphop/pop/jazzproducer die tekende voor het succesdebuut van de band Room Eleven. Floris dook in Honings discografie en selecteerde (‘ripte’) wat hem boeide: een saxsolo, een gitaarriff van Wired Paradise, diverse notenreeksen of een drumsolo. Die samples leidden tot muziekcollages waarover een hierdoor geïnspireerde Honing nieuwe solo’s blies. Die versneed de producer opnieuw en met het aantrekken van vocalen (fase vijf) ontstonden gloednieuwe nummers.

In de twaalf stukken op Phase Five heeft de zang de hoofdrol. Het robuuste tenorsaxofoongeluid van Yuri Honing, of zijn zingende sopraansax, is op twee instrumentale interludes na ondergeschikt. De eindeloze werkmethode – dit project kostte ruim drie jaar – is er eerlijk gezegd niet aan af te horen. De kruisbestuiving klinkt fris, modern. Het licht tintelende geluid van Janne Schra (Room Eleven), de hese intens klinkende Sarah Bettens, het zwoele speelse van Leine, het vrolijke Portugese van Zuco 103’s Lilian Vieira en de triphopzang van David Pino maken het tot een dynamische, afwisselende plaat die doorstroomt. Er is muziek geschapen waarin het hart van de jazz aanwezig is, overgoten met nieuwe technische verworvenheden. Phase Five leidt tot steeds weer nieuwe ontdekkingen.