Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Milieu en natuur

De andere kant van de dijk

Route: Ee – Oostmahorn. Kaarten 27/28 uit het Friese kustpad (LAW 5-4)

Afstand: 14,5 km

Onder wolken als grijze coasters zitten de vijfdegroepers van Ee twee aan twee op de grond langs de weg. Ze tellen auto’s en andere verkeersdeelnemers. Als de opdracht volbracht is, vertelt de juf, mogen ze de rest van de dag buiten spelen. „U ook?” „Ik niet. Ik moet de speurtocht opruimen.” Ee is zo’n dorp vol met ‘vroeger’ zonder ouwelijkheid. Met een lief-middeleeuwse kerk plus kerkhof eromheen. Op een vuilnisbak een bruine poes met een blonde snor. Een kalm café met de wc op de deel. Huisgemaakte hausmacher verkocht door een leuke slageres. Een oer-ophaalbrug.

Genoeg. Dorp uit, het jaagpad op, met klopsignalen onder de schoenen. In de hemel perst het grijs het zonlicht samen tot een schelle gloed. Naar alle kanten barst het van de ruimte: aardappelakkers, weides, hoog opgeschoten zuring. Man gaat naar de rand van het water en wordt een hoofd boven de halmen. Tussen het gras op de andere oever retourneert een kraaienkopje zijn blik.

Vier kilometer kanaal is een geschenk. De route? Lekker simpel, kan niet missen. Recht zo die gaat. Lopen is kijken en luisteren, nadenken hoeft niet. Het water vangt het licht en voorziet de hemel van glanzende voetnoten. Ziet het bruin, dan vouwt de wind er rugjes in. Het klotst als een alt. Raakt het de houten beschoeiing dan neuriet het als een sopraan.

Aan de sluis van Dokkumer Zijlen, waar het kanaal zijn goddelijke gang vervolgt, slaan wij af. Het land in, de verte in. Bij een hoeve hangen vlaggetjes: „Een jongen!” Man feliciteert de bewoner die op een tractor het erf af draait. Brede lach. Trots is mooi.

Als we enige tijd onderaan een grasdijk gelopen hebben, kijken we even wat er aan de andere kant van de dijk is. Daar is de andere kant van de dijk. Met net zulk ademstokkend uitzicht als aan deze kant. In de verte rijdt de jonge vader.

De wind wordt klein, de grijze coasters worden witte kottertjes in het blauw. Een kemphaan steekt zijn bruinfluwelen kraag op en vlucht met vrouw en kuikens een eindje verderop. Want door het water komen de koeien eraan, de hoeven zwikkend in de modder van het vogelgebiedje.

Nu volgen we de kruinen van de grasdijken. En steeds kijken we uit, zo ver, zo heel ver, naar het vrije spel van licht, grond en vogels.

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s op www.nrc.nl/wandel