Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Cocktail van zon, bier, poffertjeslucht en massamoord

Theater De Parade Rotterdam. Achter de huid door Bonheur, Geboeid van Susanne Marx. Gezien: 13/6. Inl. deparade.nl***

Meer dans, meer inhoud en meer samenwerking met andere culturele instellingen. Dat was de ambitie van artistiek directeur Nicole van Vessum van De Parade, toen ze in 2007 Terts Brinkhoff opvolgde. Steeds duidelijker manifesteert haar voornemen zich nu in de programmering. In Rotterdam gingen dit weekeinde twee veelzeggende voorstellingen in première: Achter de huid van theatergroep Bonheur in het Chabot-museum, en de dansvoorstelling Geboeid, van regisseur Susanne Marx op initiatief van stichting Kosmopolis.

Achter de huid is een ernstige voorstelling, waarin met teksten van James Ensor en Rainer Maria Rilke kunstwerken van Henk Chabot theatraal worden geïnterpreteerd. Bij een schilderij van een man met een dode baby in de armen speelt Laura Johannes een monoloog over het puinruimen na een oorlog. Woedend slaat ze op een trom, een doffe echo van de bommen. Dan volgt een melancholieke melodie op de accordeon; een lied van verlies en van rouw. Plechtig legt Johannes zes in doeken gewikkelde babypoppen op een rij – een overbekend beeld, televisiesjabloon van een humanitaire ramp, en opeens ijzingwekkend dichtbij. Het blijft bij je, dit beeld, en verhoudt zich slecht tot het kermisachtige vertier op het festivalterrein. Zon, bier, poffertjeslucht en massamoord – het is een vreemde cocktail.

Ook Geboeid is een Fremdkörper op dit eens luchtige theaterfestijn. De door multiculti-instelling Kosmopolis geïnitieerde dansvoorstelling gaat over een jonge Turkse in Nederland, die door haar ouders in Turkije wordt uitgehuwelijkt. Ze heeft hier een vriendje, maar fantaseert ook lustig over de spannende sjeik die haar daar wellicht wacht. Haar twijfel wordt geïllustreerd in indrukwekkende solo’s en duetten, van de adembenemende dansers Francis Sinceretti (de sjeik), Caggie Gulum (het vriendje) en Junadry Leocaria (het meisje).

De ontmoeting tussen Oost en West wordt mooi gesymboliseerd in de muziek – hippe beats en traditionele harp wisselen elkaar af – en in de dans: de verbluffende streetdance van de jongeren staat in schril contrast met de statige, klassieke bewegingen van Sinceretti, oud-danser van het Nationaal Ballet. Beiden hebben hun bekoorlijkheden, zo blijkt.

Ondanks de hoge kwaliteit mist de voorstelling echter doel. Ze is duidelijk gemaakt voor een jong allochtoon publiek en krijgt door de begeleidende teksten een hoog voorlichtingsgehalte. Goed op zijn plaats op een grootstedelijke middelbare school waar meisjes zich wellicht voor zulke dilemma’s zien gesteld, maar wat minder op De Parade. Anderzijds: als Van Vessum ook de ambitie heeft haar festival multicultureler te maken, is Geboeid een ijzersterke start.