The American Dream is voor velen heel ver weg

Met verbijstering las ik in deze krant van 22 mei de reactie van Heleen Mees op het artikel van Russell Shorto. Op basis van mijn eerste trip naar de VS, met bezoeken aan New England en New York, kwam ik tot dezelfde conclusie als Mees: dynamiek en flexibiliteit van het Amerikaanse systeem zijn nastrevenswaardig.

Tientallen bezoeken aan de VS later kan ik echter niet anders dan concluderen dat het helemaal niet zo gek is om meer dan 50 procent van je inkomen af te dragen aan de staat. In Amerika is sprake van zowel publieke als private armoede, voor het merendeel het gevolg van het ieder-voor-zich-systeem. Wij moeten ons gelukkig prijzen dat we geen bruggen hoeven af te sluiten, laat staan dat ze instorten, omdat de staat geen geld heeft voor onderhoud, dat de gemiddelde student niet zijn carrière hoeft te beginnen met tienduizenden dollars schuld, dat onze getalenteerde mensen niet het leger in hoeven om hun studie te financieren en dat ouderen in verzorgingstehuizen niet hoeven te kiezen of zij hun geld besteden aan medicijnen of een maaltijd.

The American Dream is voor velen een nachtmerrie gebleken.

Laurens Miedema Utrecht