Rebels blueslawaai

Harry Muskee, al meer dan veertig jaar zanger van Cuby + Blizzards

cd pop

Cuby + Blizzards: Cats Lost * * * *

‘Blues is a bad habit’, begint de mooiste plaat die Cuby + Blizzards in jaren maakten. De blues is mijn levensbloed, had zanger Harry ‘Cuby’ Muskee ook kunnen zingen. Al meer dan veertig jaar maken Cuby + Blizzards hun Drentse blues, vergroeid met het landschap waar turf, jenever en achterdocht in de volksaard zijn verankerd. Brave schooljongens werden brutale brommernozems, geconfronteerd met Cuby’s rebelse blueslawaai. Een plaggenhut met een kudde schapen sierde de hoes van Groeten Uit Grollo (1967), vaak verkozen tot het beste bluesalbum ooit in Nederland gemaakt. Muskee voelde de blues tot in zijn botten, ondervond hij toen hij later naar de katoenvelden in de Mississippidelta reisde om naar de wortels te graven die hij op talloze bluesplaten had leren kennen. Cuby + Blizzards bleven bestaan, met vallen en opstaan. Pianist Herman Brood en gitarist Eelco Gelling vielen af, maar het is de sindsdien onaangetaste bezetting van bassist Herman Deinum, drummer Hans LaFaille, pianist Helmig van der Vegt en gitarist Erwin Java die op Cats Lost beter in vorm is dan ooit. Anton Corbijn portretteerde de bandleden in het Drentse landschap, stemmig op de rug gefotografeerd en passend bij de rust die tegenwoordig van hun muziek uitgaat. Daniel Lohues, na zijn successen met Skik zelf een fervent bluesmuzikant, produceerde en gaf The Blizzards een zeldzaam fris, helder geluid. Op het eerste gehoor klinkt het samenspel bedaard, minder explosief dan de ruige rockgroep die ze konden zijn. Maar onder de mooie pianoballade I’m in your corner en de slome akoestische gitaar van My old Jimmy sluimert een diep bluesgevoel, tijdloos in zijn volwassen emotie en doorleefd zoals alleen oudere bluesmannen het kunnen zijn. Lohues en Muskee schreven de nummers samen en lieten zich niet beperken door stroeve twaalf-matenschema’s. De Cuby + Blizzards van nu beheersen het hele scala van stijlen, van B.B. King-achtige orkestblues met blazerssectie in Devil made religion tot het naar country neigende Mama won’t you buy me a dream. Eén keer gaat Muskee de fout in, met het misplaatste protest van Baghdad blues waarin hij zijn grieven tegen Amerikaanse historische misstanden wat al te gemakzuchtig op een hoop veegt. Zelfs dat doet hij in een mooi beheerst bluesnummer, zoals zijn Peabody hotel #13 prachtig klein gehouden is met gitaar, harmonica en percussie. Cuby + Blizzards hadden als onaantastbaar Nederlands bluesinstituut niets meer te bewijzen, behalve dat ze met deze verrassend sterke plaat een traditie levend kunnen houden.

    • Jan Vollaard