Oogjes toe met de beatles

Overdag is Yara (5) een lief kind. Maar, ’s avonds, als ze naar bed moet, wordt ze vervelend. Ik wil niet naar bed, zegt ze dan. Ik ben nog niet moe. Ook al vallen haar ogen bijna toe.

Plaatje op de hoes van de cd ‘Bedtime with The Beatles’ CD Bedtime with The Beatles

Of ze gaat minutenlang op de wc zitten. Ik moet poepen, zegt ze dan. Maar er komt helemaal niks. Soms ook kruipt ze uit bed, nog niet zo lang geleden wel vijftien keer op één avond. Toen heeft mama haar vijftien keer naar bed gebracht, zonder iets te zeggen, want dat had mama op televisie gezien, in zo’n opvoedprogramma.

Maar vanavond heeft mama iets nieuws bedacht. Yara mag gaan slapen met muziek aan. Bedtime with the Beatles (Part 2) heet de nieuwe cd, Bedtijd met de Beatles (Deel 2). De muziek is gemaakt door Jason Falkner. Of eigenlijk is de muziek gemaakt door de Beatles, en heeft Jason van hun liedjes weer slaapliedjes gemaakt. Yara kent Jason niet, maar ze kent de Beatles wel; mama zingt wel eens Michelle voor het slapen gaan. Dat was een hit in de jaren zestig van de vorige eeuw. Jason kent de Beatles ook via zijn ouders. Ook zij zongen hun liedjes voor hem. Jason is net zo oud als Yara’s moeder. Zo gaat de muziek van de Beatles al twee, drie generaties mee.

En dat is niet zo verwonderlijk, want de Beatles hebben de hedendaagse popmuziek uitgevonden. Of beter gezegd, ze hebben de popsong uitgevonden. Dat is een kort liedje, vaak niet langer dan drie minuten, met een couplet en een refrein. Een melodieus liedje ook, met daarin een bas, een drum en een gitaar. Vraag maar eens aan je vader en moeder, of aan je opa en oma, of ze een plaat van de Beatles opzetten. Dan kun je het zelf horen.

Yara mag vanavond dus naar bed met een cd aan. Mama draait die af op haar laptop. Yara vindt het wel mooi, vooral de verschillende kleuren die op het computerscherm door elkaar heen lopen. Bij ieder nummer horen nieuwe kleuren en een nieuw patroon. De muziek vindt ze een beetje saai, zegt ze, want er wordt niet in gezongen. Niet in alle muziek wordt gezongen, antwoordt mama verontwaardigd. Yara pruilt nu. Ze vindt het ook niet leuk dat Michelle niet op de cd staat.

Maar Yara heeft ongelijk. Want Jasons slaapliedjes zijn helemaal niet saai. Zijn album bevat tien kleine, ingetogen nummers. Daarmee weet hij een intieme sfeer te creëren, dromerig en slaperig maar niet saai. Zijn slaapversies van Beatles-liedjes als Lucy in the sky with diamonds, Penny lane en Yesterday klinken het best in de schemer, als de rust neerdaalt, en ze komen tot hun recht in een kleine ruimte, de slaapkamer dus, waarvoor hij ze ook heeft gemaakt.

Zo geeft Jason een eigen draai aan de muziek van de Beatles. En dat is moeilijk, want die liedjes zijn overbekend, iedereen kan ze meezingen, ze zitten, zoals dat heet, in ons collectieve geheugen. Om dan die bestaande liedjes een beetje te doen vergeten, is knap.

Paul McCartney vindt de slaapliedjes ook mooi. Hij was vroeger een van de leden van de Beatles. Het werkt zeker, ik viel ervan in slaap, grapt hij. Yara niet. Als de cd is afgelopen, zit ze nog steeds rechtop in bed. Ik kan niet slapen, zegt ze. Er zitten monsters onder mijn bed.

En wat doet mama? Die zet zuchtend nog een keer Bedtime with the Beatles op.

    • Yaël Vinckx