Huilen om een grasveld

Arne van Terphoven is een diehard festivalbezoeker.

Hij zocht voor zijn boek Het Festivalgevoel uit waarom festivals toch zo’n intense ervaring opleveren.

Zijn hele volwassen leven heeft Arne van Terphoven (27) nog nooit een editie van Lowlands of Rock Werchter gemist. En toen hij in februari 2007 het festivalterrein in het Belgische Werchter passeerde, kon hij het niet laten de auto langs de kant van de weg te parkeren. Voor de grap even kijken hoe het er uitziet zonder podia, tentjes en duizenden mensen. „Ik werd helemaal emotioneel. De tranen stonden in mijn ogen. Op een leeg grasveld in een Belgisch prutdorp.”

Hoe kan het dat een festival zo’n intense ervaring is? Wat is toch dat festivalgevoel, vroeg hij zich af. Van Terphoven: „Daarin wilde ik me verdiepen. En omdat de literatuur ontbrak, ben ik zelf maar aan een boek begonnen.”

Sinds vorige week ligt Het Festivalgevoel in de winkel. Het tweede boek van Arne van Terphoven, na Door! Dance in Nederland, dat hij schreef met Toon Beemsterboer. Dit keer staan er vier festivals centraal. Van Lowlands, Pinkpop, Werchter en Pukkelpop legde Van Terphoven de geschiedenis vast en beschreef hij enkele hoogte- en dieptepunten. Daarnaast is er in het boek veel plaats voor festival-anekdotes van bandleden, organisatoren en bezoekers. Ook vroeg Arne van Terphoven zijn vrienden om alle sms-berichten die ze de afgelopen jaren op festivals heen en weer stuurden, te bewaren. Door het hele boek staan nu korte berichtjes: ,,Wij staan achteraan, precies tussen de palen’’ en ,,Het hoofd wil nog wel, maar de voetjes...’’.

Interessant zijn vooral enkele archiefvondsten. Zo dook er een overzichtje op van de programmakosten van het eerste Pinkpopfestival dat Van Terphoven in zijn boek opnam. De organisatie legde in 1970 nog geen elfduizend gulden neer voor een programma dat begon om 13.00 uur en duurde tot 18.30 uur. Een half uur George Baker Selection (dat een jaar eerder een hit scoorde met Little Green Bag) kostte 975 gulden, voor Livin’ blues werd 450 gulden betaald. Tienduizend man kwam er dat jaar naar het Burg. Damensportpark in het Limburgse Geleen.

Ook zocht Van Terphoven naar de typische festival-act. Hij maakte een lijstje met de meest gevraagde bands. Het Belgische dEUS wint glansrijk, met 18 optredens sinds 1994, drie keer op Pinkpop en Pukkelpop, en zes keer op Werchter en Lowlands. Vlak achter dEUS volgen De Heideroosjes en de Chemical Brothers.

Tussen alle feestvreugde, de sterke verhalen en backstage-avonturen in het boek valt één hoofdstuk uit de toon. Gedrukt op zwart papier staat het verhaal van Frank Nouwens. Hij was een van de negen Roskilde-bezoekers die omkwamen tijdens het concert van Pearl Jam in 2000. Arne van Terphoven maakte een reconstructie van de laatste dagen, en de gebeurtenissen na Nouwens’ dood. Door technische problemen met het geluid was Pearl Jam niet op het hele veld goed te horen. Achterin begonnen mensen te duwen. Mark, een vriend van Frank: ,,Wat ik me herinner, is de enorme warmte. Het regende een klein beetje, maar die druppels waren al verdampt voor ze het publiek konden raken.’’ Vlakbij het podium stierven naast Frank nog acht anderen door zuurstofgebrek. Het festival met 100.000 bezoekers ging desondanks door.

Arne van Terphoven: „Frank werd slachtoffer van het festivalgevoel. Er is iets vreselijk misgegaan in een wereld die we zo liefhebben. Daarom hoort ook dit hoofdstuk erin. Het brengt balans in het boek, dat verder een en al vrolijkheid is. Deze dingen gebeuren óók. En dat dat op Roskilde gebeurde, is toeval. Het had overal kunnen gebeuren. ”