Een putje, een haartje of een klutsknie

Ik was bij de Mooiste Benen van Nederland-verkiezing, waarover zometeen meer, toen mijn oog op de dj ter plaatse viel, die het geparadeer van al die benen met muziek moest ondersteunen.

De dj was een blonde man van een jaar of vijfendertig met een breed postuur, die achter zijn draaitafel vrolijk stond te dansen. Hij had een goede muzieksmaak, althans, dat vond ik, want hij draaide alleen maar ordinaire strandnummers zoals Sing It Back. Zo te zien ging hij er helemaal in op.

‘Hij lijkt wel erg op een beer’, dacht ik bij mezelf. En toen wist ik het ineens: dit was Dennis van der Geest, de judoka. Of tegenwoordig dus dj. Hij leek me beter in zijn element dan afgelopen zomer bij de Spelen op die nare volgezwete judomat.

Het deed me goed om hem zo te zien, die grote dansende Dennisbeer. Na zijn elleboogblessure bij de Spelen had hij, naar verluidt, twee uur achter elkaar gehuild. Maar het huilen lag nu ver achter hem.

Ondertussen stampten vierentwintig deelneemsters heen en weer over een lange catwalk, waarbij Nicolette van Dam, slagersdochter, dus ter zake kundig over lichaamsdelen, commentaar gaf. ‘Haar benen brengen haar toch maar even mooi overal naartoe’, zei ze over kandidate Marielle. En over kandidate Sandra: ‘Haar benen zijn niet alleen onmisbaar vanwege hun functionaliteit.’

Ik stond naast de catwalk, ongeveer op kruishoogte van de deelneemsters, en het voelde een beetje raar om hun benen zo van dichtbij te bestuderen, maar ik deed het toch maar. Ze waren allemaal mooi, en lang, en toch was er altijd wel een putje, een haartje of een klutsknie in zicht. Dat deed me goed. Mijn eigen benen stegen in mijn achting.

De jury ging in beraad, en Kim Feenstra, het slechthorende topmodel, mocht in het kader van ‘beste beentje voor’ iets vertellen over een goed doel. Het was iets met Zuid-Afrika en weeskinderen, en Kim citeerde Mama Lumka, een wijze Afrikaanse vrouw die weeskinderen opving. ‘Mama Lumka zei tegen mij: succes valt overal uit te halen, het zit in je voeten, blijf wandelen. En toen dacht ik echt: woo.’

Na al die beengerelateerde wijsheden werd de winnares bekendgemaakt: een meisje met mooie lange benen. Ze won een jaar lang gratis scheren. En ik liep op mijn eigen benen naar huis. Ik was tevredener over ze dan ooit. En niet alleen vanwege hun functionaliteit.