De achterdeur van het boekenkerkhof

De geschatte straatwaarde is 5,6 miljoen euro. Op de site van uitgeverij Signatuur staat een fotoserie over de productie van Het spel van de engel, de gisteren verschenen nieuwe roman van Carlos Ruiz Zafón: 220 ton papier, 250 uur drukken, 125 grote vrachtwagens. De massaliteit van Circus Zafón contrasteert sterk met het Kerkhof der Vergeten Boeken. Die in De schaduw van de wind liefdevol beschreven verblijfplaats voor alles wat niet meer gelezen wordt, speelt ook weer een rol in de nieuwe Zafón (besproken op pagina 11). Hoeveel boeken zouden er inmiddels op dat kerkhof liggen? Ook 225 duizend? Zouden we misschien allemaal één exemplaar Zafón kunnen ruilen tegen een verloren boek?

De Amsterdamse boekhandel Athenaeum heeft een etalage gewijd aan de Nederlandse afdeling van het Kerkhof. Ze worden er weer even aan het daglicht blootgesteld: Homo ludens van J. Huizinga, Vorm of vent van J.J. Oversteegen, Het regime van de tijd van J. Goudsblom, De veren van de zwaan van Frans Kellendonk, Lezen achter de letters van Hella S. Haasse en andere prachtboeken waarvan je niet wilt weten dat ze niet meer in druk zijn.

Een en ander gebeurt ter promotie van het achterdeurtje waarlangs de winkel samen met Amsterdam University Press een aantal boeken van het Kerkhof terug de wereld in wil brengen. De boeken zijn met twintig andere ondergebracht in de Athenaeum Boekhandel Canon Reeks. – een vreselijke, door de canonziekte aangevreten naam, maar goed. Op de site van De Groene Amsterdammer loopt op het moment een verkiezing voor het volgende deel van de reeks (stem op Denken is een lust van Willem Jan Otten).

De boeken worden niet per 225 duizend gedrukt, maar via printing on demand: 0,2 kilo papier, een uurtje drukken, 1 bagagedrager.

    • Arjen Fortuin