Cup beloning voor de artiesten van FC Barcelona

Barcelona´s Argentinian forward Lionel Messi (L) scores against Manchester United's Dutch goalkeeper Edwin van der Sar (C) during the final of the UEFA football Champions League on May 27, 2009 at the Olympic Stadium in Rome. AFP PHOTO / FILIPPO MONTEFORTE AFP

FC Barcelona 2Manchester United 0

Ruststand: 1-0. 10. Eto’o 1-0, 70. Messi 2-0. Scheidsrechter: Busacca (Zwi). Toeschouwers: 62.467

Het werd niet de mooiste finale van de laatste jaren, het werd zeker niet de verwachte droomfinale, maar uiteindelijk won gisteravond in het Stadio Olimpico van Rome wel de ploeg die daar op grond van het aanwezige talent het meeste recht op heeft. Barcelona, het elftal van de artiesten Lionel Messi, Andrés Iniesta en Xavi Hernandez, en van de jonge, voetballiefhebbende coach Pep Guardiola was in de eindstrijd van de Champions League de terechte winnaar. Manchester United en zijn oude coach Alex Ferguson konden dat slechts beamen. Aan de 2-0 overwinning van Barcelona viel niets af te dingen.

Winst in het belangrijkste voettoernooi van Europa was een beloning voor de spelopvatting die Barcelona sinds vorige zomer onder leiding van coach Guardiola voortdurend heeft gehuldigd. Hij wilde zijn spelers voetbal laten spelen zoals dat wordt bedoeld: met plezier aanvallen. Adembenemende wedstrijden volgden elkaar op, met als hoogtepunt de 6-2 overwinning van Barcelona in Madrid op aartsrivaal Real.

Barcelona is meer dan voetbal. Voorzitter Joan Laporta is zich bewust van het maatschappelijk belang van voetbal. Spelers dienen tot het volk te behoren, zij dienen één te zijn met de supporters. Vandaar ook dat het stadion van Barcelona elke wedstrijd vol zit met honderdduizend leden. En allemaal zijn ze blij met het voetbal dat wordt gespeeld.

Met de Spaanse koning Juan Carlos naast de Spaanse premier Zapatero en de Italiaanse premier Berlusconi op de tribune was het gisteren wel even wennen Barcelona aanvankelijk niet het zo geliefde voetbal te zien spelen. Niet aanvallen, maar wachten en dan counteren. Waarom lieten Messi, Xavi, Iniesta, Eto’o en Henry niet meteen het spel zien waar de liefhebbers van amusementsvoetbal zich op hadden verheugd?

De reden was te begrijpen. Zonder drie van zijn belangrijkste verdedigers (Dani Alves, Eric Abidal en Rafael Marquez) durfde coach Guardiola niet te laten zien waartoe zijn elftal in staat is. Met Carles Puyol en Sylvinho als vleugelverdedigers werd Barcelona in zijn gebruikelijke aanvallende spel beperkt. Manchester United nam de kans om de kampioen van het tiktakvoetbal onder druk te zetten.

Vooral de gretige Cristiano Ronaldo nam de gelegenheid te baat met afstandsschoten Barcelonadoelman Victor Valdes onder vuur te nemen. Waar zou dit toe leiden? Toch niet weer een finale die niet aan de hooggespannen verwachtingen voldeed? Altijd de belangen die op het spel staan.

De Britse hoogleraar Simon Chadwick deed in opdracht van de UEFA onderzoek naar de financiële waarde van de finale van de Champions League. Chadwick, verbonden aan de faculteit Sport Business Strategy and Marketing van de universiteit van Coventry, berekende dat de finale in Rome een waarde vertegenwoordigde van 310 miljoen euro. Dat is 43 miljoen meer dan de finale van vorig jaar in Moskou. De winnaar houdt 110 miljoen euro over, de verliezer 65 miljoen.

Financiële belangen wegen steeds zwaarder. Maar mooi voetbal blijft gewenst, aanvallend, met vooral acties die zelfs door Barcelona nooit zijn vertoond. Dat is wat Guardiola zijn club, de leden en de liefhebbers heeft beloofd. Dit seizoen behaalde hij daardoor drie prijzen: de Spaanse titel, de Spaanse beker en de Champions League.

Een van de smaakmakers is Andres Iniesta. Na tien minuten spelen was er ineens toch weer die kleine, duvelse ‘witte prins’. Even een oogverblindende combinatie met Xavi en Messi, dan doorrennen en een passje op Eto’o. De spits uit Kameroen speelde de Servische verdediger Nimanja Vidic uit alsof hij er niet stond en punterde de bal snel op het doel, waar Edwin van der Sar niet alert genoeg reageerde om de bal te kunnen keren: 1-0. Dit was het countervoetbal, waarop coach Guardiola had gehoopt en waarvoor United-coach Ferguson had gevreesd.

Barcelona raakte langzaam in zijn element. Xavi en Iniesta speelden elkaar de bal toe als op een schoolpleintje. Messi durfde weer te dribbelen. Daartegenover stond een machteloos United, waar Ronaldo te veel op zichzelf rekende.

De spanning kreeg de overhand, de spelvreugde nam af. Maar echte artiesten blijven geloven in hun talent; wie eens een goede show heeft vertoond, zal er vast op z’n minst nog wel één kunnen vertonen. Twintig minuten voor het einde steeg Messi op, zoals de kleine (1 meter 69) Argentijn nog niet eerder was opgestegen. De voorzet van Xavi leek over zijn hoofd te gaan, maar ‘de vlo’ zag het onheil naderen en wist zijn vlucht naar boven nog wat vaart en richting mee te geven. Hij had niet zoals zijn illustere voorganger Maradona ‘de hand van God’ nodig om te scoren. Hij kopte de bal simpel – zo leek het – met zijn hoofd over doelman Van der Sar heen in het doel: 2-0. Zo gaat dat met artiesten van een uitzonderlijke orde. Als ze winnen, doen ze dat op een uitzonderlijke manier.

    • Guus van Holland