Bruggen over diepe subculturele kloven

Er gapen diepe kloven tussen segmenten van de Nederlandse cultuur, maar in de weekbladen wordt er hard aan gewerkt ze te overbruggen. De generatiekloof tussen babyboomer Adriaan van Dis (1946) en de spreekbuis van de aanvankelijk zonder vijandbeeld opgegroeide en sinds 2001 gedesillusioneerde jongeren Rob Wijnberg (1982) blijkt in een tweegesprek in De Groene Amsterdammer reuze mee te vallen, omdat ze elkaar vinden in een hunkering naar hernieuwd idealisme.

Geneticus Hans Galjaard weet sinds zijn zoon Erland programmadirecteur van RTL4 werd ook wie Marco Borsato is, zo verklapt de zoon in een vraaggesprek met Revu. Maar in Amsterdam-Zuidoost zegt de naam van de zanger veel mensen nog steeds niets, onthult Robert Vuijsje aan Hugo Camps in Elsevier. Vuijsjes bekroonde bestseller Alleen maar nette mensen gaat over de kloof tussen deftige intellectuelen en zwarte Bijlmerbewoners, bij wie hij zich meer thuis voelt. Hoe zijn boek een conversation piece werd (vooral dankzij de televisie) legt Vuijsje ook uit in Revu, het blad waar hij zijn journalistieke carrière begon. Daar verbaast hij zich tevens over de weerzin die hij met zijn succes hier en daar wist te veroorzaken: „Een klein groepje zwarte Nederlanders is boos omdat de slachtofferrol van ze is afgepakt.”

De inkomenskloof wordt breed uitgemeten in Elsevier, dat een overzicht van de gemiddelde inkomens van 257 Nederlandse beroepsgroepen publiceert. En in Vrij Nederland distantieert de hoofdredacteur van De Telegraaf, Sjuul Paradijs, zich van traditioneel rechts: „Wij kunnen ons niet veroorloven om ons te binden aan een splinterpartij als de VVD.”

De kloof tussen Linda en Opzij wordt daarentegen steeds kleiner. Ze delen een schalkse toon en de gewoonte om geportretteerden, zoals Hugo Borst en Saskia Noort in Linda en de hoogste Nederlandse vrouwen op de Europese kieslijsten in Opzij, van speciale kleding, haar en make-up te voorzien.

De Groene verklapt wie de huisideoloog van president Obama aan het worden is. Het zou gaan om de jurist Cass Sunstein, verbreider van het zogeheten libertair paternalisme. In zijn boek Nudge stelt Sunstein dat mensen een duwtje nodig hebben om de juiste keuzes te maken. Wij allemaal, maar vooral de zwaksten in de samenleving, lijden namelijk aan gebrek aan zelfbeheersing en een chronische zelfoverschatting. Inzicht in de psychologie moet de overheid helpen ons te verleiden tot het doen wat goed voor ons is. De vlieg op de bodem van een urinoir of software die het verzenden van mails met grof taalgebruik 24 uur vertraagt, bijvoorbeeld. Zo blijft de boel tenminste nog een beetje bij elkaar.