Afrika à la Bakker

Een verontrustend gerucht deed de ronde: dat Sonja Bakker en Rik Felderhof iets met elkaar zouden hebben. Ik kon en wilde me er weinig bij voorstellen, maar voor de zekerheid ging ik naar de presentatie van het Afrikaanse kookboek dat Sonja en Rik samen geschreven hadden.

De setting, in de Kookfabriek in Duivendrecht, was Afrika à la Bakker: drie donkere mannen in veelkleurige pyjama’s speelden op djembés en riepen dingen als ‘Salia!!!’ terwijl er beelden van watervallen geprojecteerd werden. De titel van het kookboek, Verleg je grenzen met Sonja en Rik, stond op grote schermen. Volgens mij is het geheim van het succes van Sonja en Rik juist dat ze geen enkele grens verleggen, maar goed.

Na de djembésessie kwam Sonja, en Sonja sprak: ‘Ik wilde Rik Felderhof interviewen voor de Sonja. Ik denk: dat is een levensgenieter, maar hoe heeft hij dat nou met zijn lijn? En Rik zegt: ik heb geen tafel in Blaricum, kom je naar mijn huis in Tanzania? Toen ik daar aankwam, zag ik alleen maar kleuren. Ik kende van Afrika alleen de girorekeningnummers, de honger, aids.’

Het bleef niet bij deze eyeopener. Sonja ging in de leer bij de Afrikaanse privékok van Rik. ‘Niet met pakjes koken, maar gewoon met een aantal kruiden. Hij doet ook veel met vis. En met bananen. En wat ik zo leuk vind: er zijn zoveel misverstanden over Afrika. Ik dacht: de ananas groeit aan een boom. Maar de ananas is dus gewoon een plant. En dat heb ik allemaal geleerd. Ook over kaneel. En gember.’

Sonja liet zich onderdompelen in de cultuur. ‘Het zijn van die leuke vrolijke mensen, en ook het idee van: er zit gewoon heel veel wijsheid in het land.’ Al schrok ze soms wel van de plaatselijke eetgewoonten. Bij de Masai bijvoorbeeld: die deden alleen aan ontbijt. ‘Terwijl ik altijd zeg: broodtrommeltje meenemen! Dus ik zeg tegen Rik: wat doen die nou? En Rik zegt: ze weten niet of er nog eten komt. Ze eten alles ’s morgens op, dan is het safe in hun buik.’

Rik mocht ook wat zeggen. ‘Hier is mijn schrijfvriend’, kondigde Sonja hem aan.

De schrijfvriend was aanmerkelijk vermagerd, want Sonja had hem natuurlijk gesonjabakkerd, onder andere door hem van zijn kaasblokjesverslaving af te helpen.

Rik nam de microfoon over en zei: ‘Haar authenticiteit is hartverwarmend.’

Toen wist ik zeker dat ze niets met elkaar hadden.