Frans succes is alleen in Tenniseum te vinden

Het Franse publiek heeft de hoop gevestigd op sterren als Simon, Tsonga en Monfils.

De fans kopen nog altijd shirts met de afbeelding van de laatste winnaar, Noah.

Wie op zoek wil naar Franse successen op Roland Garros is aangewezen op het Tenniseum. Daar zijn boeken, beelden en oude rackets te vinden die aan een grijs verleden refereren, waarin de ‘vier musketiers’ Toto Brugnon, Henri Cochet, Jean Borotra en René Lacoste zo’n tachtig jaar geleden triomfen vierden. En in het museum komen de herinneringen aan de laatste twee Franse winnaars, Marcel Bernard (1946) en Yannick Noah (1983), naar boven. Elk jaar is daar eind mei weer de hoop van de Fransen op een nieuwe mannelijke held die het sportcomplex aan het Bois de Boulogne in vervoering kan brengen. In 2009 dichten de Fransen landgenoten als Gilles Simon, Jo-Wilfried Tsonga en Gaël Monfils een kans toe om Rafael Nadal van de troon te stoten in Parijs. Men lijkt alweer vergeten te zijn dat het talent Richard Gasquet wegens gebruik van cocaïne voorlopig is geschorst.

In de kiosken van Parijs schreeuwt de kop van de Franse sportkrant L’Équipe: Roland attend Tsonga. Tsonga zal in het stadion Philippe Chatrier van Roland Garros aantreden tegen zijn landgenoot Julien Benneteau. Op het court Suzanne Lenglen staat Monfils geprogrammeerd tegen de Amerikaan Bobby Reynolds. Fijnproevers kunnen aan het einde van de middag nog gaan kijken naar de 36-jarige routinier Fabrice Santoro, ‘de magiër’, die dit jaar na een profloopbaan van twintig jaar afscheid zal nemen van het tennis zonder dat hij Roland Garros ooit won.

Aan het eind van de morgen verdringen duizenden toeschouwers zich aan de poorten van het tennispark dat al jaren uit zijn voegen barst. Plannen voor uitbreiding liggen gereed, maar een nieuw overdekt centre court zal nog jaren op zich laten wachten. Buiten de hekken staan tientallen zwarthandelaren klaar om zaken te doen. Om niet verrast te worden door een politie in burger, fluisteren ze op sissende toon ‘cherche place?’. Iedereen weet dat dit degenen zijn die de laatste schaarse toegangskaartjes voor een paar honderd euro verkopen. Kaartjes voor de tennisstadions zijn al weken uitverkocht.

Zo’n 35.000 mensen lopen op het driehoekige stuk grond tussen de Avenue de la Porte d’Auteuil en de Boulevard d’Auteuil. Ze schuilen voor de regen die met bakken naar benden komt. Op de promenade van het stadion Philippe Chatrier naar het Court Suzanne Lenglen verdringen de mensen zich voor de winkeltjes, waar shirts met een afbeelding van Noah gretig aftrek vinden. De aantrekkingskracht van Roland Garros lijkt bij de Fransen groter dan ooit te zijn. Zeker nu Frankrijk dertien spelers in de top-100 heeft staan. Maar een grand-slam-kampioen ontbreekt vooralsnog. De laatste Fransman die op Roland Garros de finale haalde, was Henri Leconte in 1988.

Als Monfils aan het begin van de middag het Court Suzanne Lenglen oploopt, leeft het publiek mee met zijn idool. De donkere tennisser, die vorig jaar pas in de halve finale sneuvelde, heeft zichtbaar last van zijn knie. Maar de tegenstand van Reynolds is te zwak om hem in verlegenheid te brengen. Monfils wint eenvoudig in drie sets: 6-2, 6-3 en 6-1. Na afloop stelt de voormalige nummer één van de junioren dat hij slechts anderhalf uur lang honderd procent kan geven. Maar dat zijn nu nog slechts zorgen voor morgen, als hij de Roemeen Victor Crivoi treft.

Op het court central verschijnt publiekslieveling Tsonga op de baan. De voormalige finalist van de Australian Open moet tegen Benneteau nog altijd op zoek naar zijn eerste overwinning op Roland Garros. De sfeer is intiem. In de bloembakken langs de baan staan rode geraniums. De ouders van Tsonga vieren samen met duizenden fans feest als de nummer negen van de wereld vroeg in de partij zijn tegenstander breekt. Even slaat de schrik toe als Benneteau de tweede set pakt. Maar Tsonga lijkt niet bevangen door de zenuwen en trekt de partij in vier sets naar zich toe: 6-4, 3-6, 6-3 en 6-4. Tsonga oogst massaal applaus en verschijnt later met een das om op de persconferentie. „Dat heb ik voor jullie en voor mij gedaan. Ik vind het een mooie manier om hier mijn eerste overwinning te vieren. Ik had eigenlijk in een driedelig pak willen komen”, stelt de powertennisser.

Een deel van het publiek is al naar huis als Santoro op Court Suzanne Lenglen aan zijn partij tegen de Belg Christophe Rochus begint. Trouwe fans belonen ‘de magiër’ met een staande ovatie. Het stijlvolle, krachtloze spel van Santoro roept herinneringen aan het verleden op. Maar wie de titel in Parijs wil veroveren, zal een antwoord moeten vinden op het krachttennis van de Spanjaard Nadal.

    • Koen Greven