Rood-zwart was tweede huid voor 'Il Capitano'

Voetballer Paolo Maldini (40) speelde zondag zijn laatste thuiswedstrijd voor AC Milan. „Hij is niet het uithangbord van Milan, hij ís Milan.” Afscheid van een maestro.

Paolo Maldini zondag bij zijn afscheid van San Siro. (Foto AFP) AC Milan's defender and captain Paolo Maldini acknwoledges the supporters at the end of his team's Serie A football match against AS Roma in Milan's San Siro Stadium on May 24, 2009. After 24 seasons as one of Italy's finest defenders and AC Milan's emblem, Paolo Maldini finally bids farewell to his adoring home fans. AFP PHOTO / FILIPPO MONTEFORTE AFP

Eigenlijk, zo zei Inter-icoon Giacinto Facchetti vlak voor zijn dood, is er maar één kanttekening te plaatsen bij de carrière van Paolo Maldini. „En dat is dat hij nooit voor Inter heeft gespeeld.”

Paolo Maldini (40) in een ander shirt dan het rood-zwart van AC Milan? Ondenkbaar. Maldini droeg het rossonero als een tweede huid, als een trotse uiting van liefde. Zondag nam hij na 901 wedstrijden afscheid van zijn tweede familie, AC Milan. San Siro huilde, zoals het huilde bij het te vroege afscheid van Marco van Basten.

Veel had het niet gescheeld of Maldini had rivaal Juventus gediend. Hij was nog een puber toen Juventus voorzichtig informeerde bij vader Cesare Maldini. Of zijn zoon een contract bij Juventus wilde? Cesare Maldini vond het niet verstandig. Hij gaf Juventus een ‘nee’, zonder zijn zoon op de hoogte te brengen van de interesse.

Zodoende bleef Paolo Maldini eeuwig behouden voor AC Milan. Op 20 januari 1985, in de rust van Udinese-AC Milan, vroeg toenmalig trainer Nils Liedholm: „Paolo, op welke positie wil je spelen?” Maldini haalde zijn schouders op. Het maakte hem niets uit. Liedholm: „Is links goed, Paolo? En vermaak je je wel een beetje?”

Paolo Maldini stelde nooit iemand teleur. Ook Liedholm niet. Hoewel de puistjes in zijn gezicht nog maar net waren verdwenen, speelde Maldini tegen Udinese als een man, alsof hij er al jaren stond. En wat er de jaren daarna ook veranderde – de trainer, de spelersgroep of status van AC Milan – rugnummer 3 bleef altijd om de schouders van de onvermoeibare verdediger.

Cijfers zeggen meer dan woorden bij zijn carrière. Toen Maldini zondag na de verloren wedstrijd tegen AS Roma (2-3) een ereronde liep, begeleidde de speaker zijn looppas met zijn indrukwekkende erelijst: vijf keer Europa Cup 1, drie wereldbekers, vijf Europese Supercups, zeven landstitels, één nationale beker.

Aan loftuitingen geen gebrek. In Milaan wordt Maldini de ‘zoon van de kunst’ genoemd, de laatste der Mohikanen. „Hij is niet het uithangbord van Milan, hij ís Milan”, zegt vicevoorzitter Adriano Galliani.

In een van zijn schaarse interviews liet Maldini weten dat het voetbal hem eigenlijk gestolen kon worden. De enige reden waarom hij nog wekelijks op het veld stond, was omdat zijn familie, zijn club, simpelweg niet zonder hem kon. Anders was hij allang gestopt. Maldini vertelde het in een zeldzaam moment van openhartigheid. Verder was het stil rond Maldini. Nooit een schandaal, nooit een harde overtreding. Hij was altijd de maestro, de man die met zijn azuurblauwe ogen en volle haardos het vrouwenhart sneller liet kloppen.

De kans dat Maldini behouden blijft voor het voetbal is klein. Het trainersvak sluit Maldini uit. „Als ik zag hoe mijn vader (Cesare, red.) veranderde toen hij trainer was… Al die stress, al die drukte. Nee, dat is niets voor mij.” Het trainersvak omvat alles wat Maldini niet wil; de soms obsessieve werkwijze van de Italiaanse pers, het wisselen van clubs en de bemoeienissen van clubpresidenten. Maldini kan het missen. Net als een afscheidswedstrijd. Hij wilde het niet. Na het laatste fluitsignaal zakte Maldini zondag door de knieën. Het publiek, dat bij elke balbehandeling van Maldini had geapplaudisseerd, bleef na afloop van de wedstrijd massaal in het stadion om ‘Il Capitano’ uit te luiden. Overigens maakte de fanatieke aanhang van de gelegenheid gebruik om Maldini op een gebrek te wijzen. ‘Op het veld ben je een onbetwiste kampioen, maar daarbuiten mis je respect voor degenen die je leven verrijkt hebben’, stond er op een spandoek. Na afloop ontrolde zich zelfs een spandoek van Baresi. Maldini, in reactie op de kritische supporters: „Ik ben blij dat ik anders ben dan zij.”

Maldini sprak liever met zijn voeten. Dat bleek toen hij zondag het stadion verliet. Terwijl tientallen journalisten smeekten om een quote, zei Maldini slechts „ciao, ciao”. David Beckham liep in de schaduw achter hem.

Maldini verliet San Siro in stilte. Hij was de laatste actieve speler van het succesvolle elftal van coach Arrigo Sacchi dat eind jaren tachtig de wereld veroverde met aanvallend voetbal. Rugnummer 3 van Paolo Maldini zal nooit meer gedragen worden bij AC Milan, tenzij er een nieuwe Maldini opstaat. Maldini’s zoontje Christian (12) voetbalt namelijk in de jeugd van Milan en wil in de voetsporen treden van zijn vader.

    • Jan Cees Butter