Nog even nee tegen Facebook

Mensen begrijpen het niet. Ik ben toch nog jong? Hoe kan ik mezelf dit ontnemen, zo gelaten toekijken zonder deel te nemen aan een aspect van het leven dat voor velen zo vanzelfsprekend is? Dat ik geen kinderen heb, tot daaraan toe. Maar waarom zit ik niet op Facebook? Afwijken heeft zijn grenzen!

Dat ik het ooit misschien wel zal doen, sus ik dan, na de roman waaraan ik werk. Mijn grootste tegenargument is tijdverlies. Ik weet dat ik, eens ik meedoe, meer tijd aan Facebook zal besteden dan ik wil. Ik ben vatbaar voor overcommunicatie en heb er tegelijk een hekel aan.

‘Geen nood, dat bepaal je zelf’, zeggen de overtuigers. Dat je iedereen kan negeren, schijnt een groot voordeel te zijn. Even vaak wordt toegegeven dat Facebook inderdaad veel tijd opslorpt. Dat studenten hun kamers ontvluchten om internetvrije ruimtes te betrekken, en dat vier op tien werkgevers Facebook op het werk verbieden, wijst ook in die richting.

Eergisteren zat ik op een terras met twee vrienden die elkaar niets meer te vertellen hadden omdat ze het al allemaal van Facebook wisten. Plots vond men zo’n achterblijver als ik wel een verademing. We spraken af een foto van mij op hun Facebookpagina te zetten waarop ik mijn duimen opsteek boven mijn telefoonnummer en de slogan: ‘Annelies Verbeke, altijd nog iets te vertellen!’

En toch, terwijl ik deze column schrijf, sloot het Iraanse ministerie van telecommunicatie Facebook even af omdat het aantal Facebookvrienden van Mir Hussein Mussawi en Mehdi Karrubi, de twee belangrijke opposanten van Ahmadinejad, de president begon te benauwen, zo kort voor de verkiezingen. Dat ik iets mis dat iets te betekenen kan hebben, wil ik niet betwisten.

Ik vermijd het tijdverlies van Facebook eigenlijk voornamelijk om zorgelozer in andere vormen van stilstand te kunnen opgaan. Omdat ik als het ware te lui ben om mijn tijdverlies efficiënt te verdelen. Want na de roman, wil ik wel veel lezen en nadenken over nieuw werk, maar ook zal ik mijn moeders muren schilderen, mijn klimop trachtten te snoeien met een te korte ladder, iets knutselen met mijn petekind, een hoed kopen die ik nooit zal dragen, buitenlandse vrienden onder blauw water duwen, blaren op mijn voeten dansen en een hele dag besnuffeld worden door een enthousiaste man.

Nee, eerst de roman, dan de zomer, dan Facebook.