Jawohl

Terwijl in de honderdjarige Ronde van Italië Denis Mensjov in zijn roze truitje onder de wol kruipt, schuift in onze even knusse als armetierige plattelandsstudio niemand minder aan dan Bernhard Kohl, de revelatie van de Tour de France 2008. Welkom Bernhard, in Meniscus & Co, de radiorubriek die achtergronden op de voorgrond brengt.

„Grüß Gott.”

Spreekt u maar Nederlands, Bernhard. U heeft toch voor de Rabo-opleidingsploeg gereden?

„Ja, en daar wisten ze niet hoe snel ze van me af moesten komen.”

Waarom was dat?

„Noem het een taalbarrière.”

Kwam het er niet op neer dat u in medisch opzicht een andere taal sprak?

„Toegegeven, ik was een einzelgänger. Ik spoot graag op eigen houtje. Bij die opleidingsploeg ging het er nogal amateuristisch aan toe. Ik investeerde liever in de toekomst. Niet dat het de spuigaten uitliep, maar ik bereidde me op een onderzoekende manier voor op een bestaan tussen de grote jongens.”

Een grote jongen bent u geworden. Derde in de Tour van 2008. Bolletjestrui. Totdat aan het licht kwam dat de grote jongen koerste op cera, de derde generatie epo.

„Jawohl, götterdämmerung.”

Hoewel uw schorsing afloopt op 3 juli 2010 heeft u vandaag besloten het wielrennen het wielrennen te laten. In een interview met de Oostenrijkse krant Der Kurier stelt u dat u het niet meer op kunt brengen terug te keren in de wereld van de leugen. In datzelfde interview gedenkt u uw eigen prestatie in de Tour van 2008 als „waardig” en „eerlijk”. Is dat niet in tegenspraak?

„Topsport blijft eerlijk. Het is een bouwput.”

U speelt ook een prominente rol in het onderzoek naar de Weense bloedbank Humanplasma. Uw bloedzakken werden gecodeerd met de naam ‘Shrek’, een driedimensionaal, op de computer ontworpen cartoonpersonage.

„Ha ja, Shrek, mijn lieveling. Die wilde ik zijn.”

Volgens Der Kurier was de verpleegster niet altijd in een goede bui.

„Ja, dat kreng had gewetensbezwaren.”

Der Kurier zegt dat jullie je op zondagochtenden verzamelden in de McDonald’s aan de overzijde van de straat, waarna jullie je, per heel uur, in trossen van drie of vier naar het transfusiecentrum begaven voor behandeling.

„Het waren geen ongezellige zondagvoormiddagen, daar in de McDonald’s. Trakteren per toerbeurt; hamburgers, koffie, salades.”

Ik probeer het me voor te stellen. In de McDonald’s kwam een half peloton bijeen?

„Uitgezonderd de klandizie van Fuentes, natuurlijk. En de klandizie van een paar Italiaanse netwerken.”

Dus u kende uw medestanders, in de koers uw tegenstanders?

„Natuurlijk. Het was een internationaal gezelschap. Het grappige is dat we mekaar bij de codenaam aanspraken. Lowieke de Vos, Willem Bever, daar kon je mee lachen, hoor.”

    • Peter Winnen