grote bruine envelop

Afgelopen zaterdag ben ik naar het Friese terpdorpje gereisd, waar ik vanaf komende zaterdag een week wil doorbrengen. Zonder contact met de buitenwereld. Een beetje zoals Bomans en Wolkers in de jaren zeventig ieder een week doorbrachten op het eilandje Rottumerplaat. Het verschil is echter dat ik me nu onder de mensen ga begeven. En dan eens kijken wat er gaat gebeuren. Omdat ik een plek zoek om mijn tentje op te slaan, loop ik langs de huizen rond de terp. Bij een rijtje kleine arbeidershuisjes staat een jongen het kozijn te schuren. Ik loop hem voorbij. Net als de mevrouw die met een bezem het stukje straat voor haar huis aan het vegen is. Met bonzend hart, want ik weet dat ik ergens iemand zal moeten aanspreken. Maar wie? Voorzichtig werp ik tijdens mijn wandelingetje een blik in de huiskamers. Op zoek naar houvast. Het huis met het Perzisch tapijtje op tafel trekt langzaam aan me voorbij. De woonkamer verderop, waar een houten kunstwerk (billen) in de vensterbank staat, zou het kunnen zijn. En toch loop ik nog even door. Bovenop de terp staat een klein houten huisje. Ik kijk de woonkamer in en zie een heel grote boekenkast. Bij deze mensen durf ik wel aan te bellen. Een man met een bos wit krullend haar doet open. De verf van het schilderen zit nog aan zijn handen. Gevonden!

    • Chris Bajema