De stille weemoed van een champagnebar

burg, sebastiaan ter

Theater * * *

Humeuren van de stad

Het Theaterfestival Hartstocht, Tilburg. T/m 26/6. www.hzt.nl

Het verkeer van Tilburg raast dwars door het toneelspel heen; een pizzakoerier maakt een slalom. Op de vluchtheuvel staat een jongeman. Aan de andere kant van het kruispunt een jonge vrouw. De laatste twee horen bij Het Zuidelijk Toneel en vertolken twee wanhopige stadsbewoners in het stuk Humeuren van de stad door Paul Pourveur. Auto’s en pizzakoerier zijn toevallige passanten.

Deze scène vormt een van de sleutels tot het Theaterfestival Hartstocht, dat Het Zuidelijk Toneel (HZT) de aankomende maanden brengt in zes zuidelijke steden. Artistiek leider Matthijs Rümke wil nieuw Nederlands repertoire uitproberen, en stuurt zijn gezelschap naar de uithoeken van de stad. Niet langer is theater uitsluitend in schouwburgen te zien, maar overal waar, zoals Rümke het uitdrukt, „de architectuur van de stad invloed heeft op de gemoedstoestand van de mensen die er wonen”.

Het idee van Pourveurs Humeuren van de stad is boeiend. De toeschouwers dwalen als een groep ontheemden door de stad, luisterend via koptelefoons naar spelers die op een straathoek, in een winkelgalerij of appartement een soms grillig, dan weer poëtisch toneelspel opvoeren. Maar de falende techniek en het logistieke gedoe dingen ernstig af op de kwaliteit. Wachten, dralen en suizende koptelefoons zorgen ervoor dat de niet meer dan zeventig minuten echt theater worden gerekt tot vier uur rondhangen.

Dat is jammer voor Pourveurs geconcentreerde tekst en het krachtige spel van de acteurs. De temperamenten van de stad zijn, in Pourveurs visie, ook de menselijk humeuren: cholerisch, sanguinisch, melancholisch en flegmatisch.

Het mooist verwoorden auteurs en spelers de melancholie in een champagnebar. Animeermeisjes met wie je niets mag doen behalve duur drinken, en mannen die hun huwelijksverdriet en eenzaamheid pogen te vergeten, vergezellen elkaar aan de bar tot diep in de nacht. Weemoedige tekst, mooi van sfeer; zo overrompelend kan locatietheater ook zijn. In die duistere, ondergrondse en schaars verlichte bar transformeren de spelers melancholie tot de grondtoon van de stad. Champagnedrinken heeft opeens niets vrolijks meer.

Kester Freriks

    • Kester Freriks