Bonussen lager, vast salaris stijgt

Schietgrage wetgevers krijgen waar ze om hebben gevraagd: de trage dood van de Wall Streetbonus. Maar dat is niet per se iets goeds. Hoewel bonussen de afgelopen jaren een enigszins gevaarlijk ‘recht’ zijn geworden, kenden de op prikkels geschoeide beloningsplannen van de financiële sector ook veel goede kanten.

Die worden nu overboord gezet als gevolg van nieuwe regels van wetgevers en toezichthouders. Een groot deel van de nieuwe beleidsagenda, zoals de aanpassing van het stimuleringspakket van president Obama in februari, heeft een duidelijk populistische inslag. Het amendement dwingt banken die een beroep doen op het noodfonds om de bonussen van hun grootverdieners te beperken tot nog geen derde van hun totale beloningspakket.

In Engeland heeft de FSA (de Financial Services Authority, de toezichthouder op de banksector) betoogd dat „het vaste salaris een voldoende groot percentage van het totale beloningspakket moet uitmaken om een flexibel bonusplan te kunnen rechtvaardigen”.

Het probleem met deze hervormingen is dat zij financiële bedrijven ertoe aanzetten hun basissalarissen op te trekken, ter compensatie van de verloren gegane bonussen. En dat is ook precies wat nu gebeurt.

Vorige week vrijdagmiddag maakte Morgan Stanley bekend dat het basissalaris van zijn twee president-commissarissen met eenderde zou toenemen naar 800.000 dollar per jaar, terwijl dat van de financieel, administratief en juridisch directeur naar 750.000 dollar zou stijgen.

Morgan Stanley is niet de eerste financiële instelling die de basissalarissen verhoogt. UBS heeft zijn bankiers ook ingeseind dat hun basissalarissen omhoog zullen gaan. En de stap van Morgan Stanley zal waarschijnlijk doorsijpelen in de salarissen van zijn duizenden managers.

Het lijdt geen twijfel dat de bonussen op Wall Street tijdens de bloeiperiode van de markten uit de hand zijn gelopen. Bankiers en handelaren werden dikwijls van tevoren betaald voor transacties die hun aandeelhouders, en uiteindelijk de belastingbetalers, in een later stadium veel geld hebben gekost. Zulke bonussen moeten zeker worden afgeschaft.

Maar bonus is geen vierletterwoord. Idealiter motiveren bonussen mensen en belonen ze goede prestaties. Ze fungeren als een soort winstdeling, waardoor financiële bedrijven hun kosten flexibeler kunnen beheren. In slechte tijden kunnen de algehele loonkosten dan omlaag worden gebracht.

Salarissen hebben echter de neiging van blijvende aard te zijn en laten zich moeilijker aanpassen. Een verschuiving van variabele naar vaste kosten ondermijnt een aantal van de betere aspecten van het Wall Street-model. Het zou voor de toezichthouders beter zijn om zich te richten op het vinden van manieren om bonussen aan echte prestaties te koppelen, over een aantal jaren gezien, voordat de salarissen over de hele linie worden opgetrokken, ten nadele van de aandeelhouders en – opnieuw – de belastingbetalers.

Rob Cox

    • Rob Cox