Zwijgen, een Russische deugd

Hé, Denis Mentsjov, stille Rus, wat fietste je gisteren goed. Je was erbij, in je roze leiderstrui in die achtervolgende groep in de Giro d’Italia. Met die bekende houding van je: ja, ik ben er wel, maar let verder maar niet op mij, mij zul je niet horen.

Heel anders dan Danilo Di Luca, die driftige Italiaan, die ze ‘de Killer’ noemen. Die als hij demarreert, ook nog even lijkt te roepen: ‘Ik demarreer nu hoor, zie je dat? Tot straks.’ Zoals gisteren, Di Luca op de Monte Trebbio. Hij dacht: ik pak tijdwinst op deze berg, stort me dan naar beneden, kom met voorsprong bij de finish en pik ook nog wat bonificatie mee.

Toen hij uitgedacht was, keek hij in het gezicht van jou, Denis. Alsof je achterop zijn bagagedrager had gezeten, zo makkelijk was je in die klim bij Di Luca gekomen. Je keek hem zwijgend aan. Mooi was dat. Als je toch zwijgt, zwijg dan veelbetekenend.

Je weet misschien: zwijgen wordt weer een deugd in Rusland. Niet alleen je benen zijn straks goud waard. Van Poetin en Medvedev mag je niets kwaads meer zeggen over de vroegere Sovjet-Unie. Ze hebben een wet in de maak. Kun jij wel zeggen – maar je zegt niets – ik woon toch in Spanje, maar dat decreet geldt ook voor buitenlanders. Dus, Denis, denk eraan: Stalin was een goeie peer. Kom je straks, ergens in een peloton, Rein Taaramäe tegen, zeg hem dan, of hoe je dat doet: Estland en de andere Baltische staten zijn door Rusland in 1945 bevrijd! B-E-V-R-IJ-D, dus niet bezet. Fiets je Marek Rutkiewicz tegen het lijf, en hij begint over Katyn, dat Poolse officieren daar in 1940 zijn afgeslacht door Russ... maak dan met een gebaar duidelijk: don’t mention the war!

Maak je er verder niet druk om, Denis. Een wielrenner die ergens bij stilstaat, die zal niet winnen. Als jij vandaag de ‘koninginnerit’ tot een goed einde hebt gebracht, wordt de kans groter dat je die roze trui mag houden. Kun je hem overal laten zien. Alleen, liever niet in Moskou. De burgemeester daar heeft het niet zo op roze.

john kroon