Standard Luik, de mooie fanatieke kampioen

Na twee bikkelharde beslissingswedstrijden tegen Anderlecht is Standard Luik Belgisch kampioen. Het fanatisme van de fans en het talent van de spelers is beloond.

De fanatieke aanhang van Standard viert feest om het behaalde kampioenschap. (Foto Reuters) Standard Liege's supporters celebrate winning the Belgian championship, after defeating Anderlecht in the second leg of the Belgian soccer first division title playoff at the Sclessin stadium in Liege May 24, 2009. REUTERS/Yves Herman (BELGIUM SPORT SOCCER) REUTERS

Op Sclessin wordt van oudsher met vuur gespeeld. Vlammende wedstrijden zijn schering in inslag wanneer Standard Luik aantreedt in het stadion omringd door de fabrieken van de Waalse staalindustrie. Zo vurig en vlammend als gisteravond in het tweede beslissingsduel met Anderlecht om de Belgische titel zal het zelden zijn geweest. Standard won met 1-0, en dat was maar goed ook. Als de Luikse ploeg had verloren zou dat mogelijk rampzalige gevolgen hebben gehad voor het stadion en de aanpalende panden.

Het Stade Maurice Dufrasne, zoals Sclessin officieel heet, leek al ver voor de wedstrijd een explosie nabij. Dertigduizend Walen gehuld in de vuurrode shirts van hun club dronken zich in nabij gelegen cafés als Le Cup, Les Rouches en L’Enfer met een bewonderenswaardige gulzigheid moed in. Schreeuwend en verbeten hunkerend naar het tweede achtervolgende kampioenschap van België bestormden ze vervolgens de hoge opvallend steile tribunes. Wie zich in die uitgelaten sfeer als tegenstander én als scheidsrechter staande houdt, moet een sterke geest hebben.

De spelers van Standard zijn die helse sferen gewend. Ze laten zich graag opwinden door die vurige massa rondom. Het spel van Les Rouches beantwoordt helemaal aan de verwachtingen van de supporters. Felle, snel aangebrande spelers als Milan Jovanovic, Dieumerci Mbokani, Igor De Camargo en Steven Defour maken er, opgejut door de fanatieke Roemeens-Hongaarse coach Lazlo Bölöni, een kolkend voetbalfeest van.

Na het 1-1 gelijkspel in het eerste beslissingsduel in Brussel, was wel duidelijk dat Anderlecht in Luik een zware avond tegemoet zou gaan. De Brusselaars hadden zich bovendien allerminst geliefd gemaakt bij Standard door via de media de Luikse ploeg te beschimpen. Anderlechttrainer Ariel Jacobs liet zich herhaaldelijk ontvallen dat de Belgische arbitrage in veel duels het afgelopen seizoen op de hand van Standard was geweest. En dan was er nog het incident met de Anderlechtspeler Jelle van Damme, die de zwarte Amerikaanse Standardverdediger Gucci Onyewu in het eerste beslissingsduel tot driemaal toe vuile aap had genoemd – waarvan één keer in het Engels. De scheidsrechter had het gehoord, maar liet het daarbij.

Alle reden voor de spelers Standard en Anderlecht om in de tweede ‘testmatch’ hun tanden te laten zien. Het werd een slachtpartij, waarin vooral Anderlecht in de tweede helft niet schuwde hard te schoppen en elleboogstoten uit te delen. Gevoetbald werd er nauwelijks. Alleen Standard kon met snelle counters ( 0-0 was genoeg) laten zien waartoe het in staat is. Een technische ploeg met de 23-jarige Congolese spits Mbokani, met de gezegende naam Dieumerci, die twee jaar geleden met slaande deuren bij Anderlecht vertrok, als uitblinker. Een lange snelle, provocerende, technisch vaardige aanvaller. Mbokani zorgde vorige week donderdag met een fraaie kopbal voor de gelijkmaker tegen Anderlecht.

Gisteravond stond Mbokaki aan de basis van het enige doelpunt. Uit een pass van Marcos rende hij het strafschopgebied in. Anderlechtverdediger Victor Bernardez duwde hem licht, waarna de Congolees theatraal naar de grond ging. Scheidrechter Paul Allaerts gaf een strafschop. Axel Witsel benutte het buitenkansje: 1-0. Velen waren het er over eens: dit was te zwaar gestraft. Mocht hij de strafschop niet hebben gegeven dan zou het stadion zijn ontploft.

Anderlechttrainer Jacobs zei het na afloop niet met zoveel woorden. Maar dat de strafschop weer een staaltje van partijdige arbitrage was, stond voor hem vast. „We hadden de scheidsrechter weer tegen”, mompelde Jacobs. „Elke keer als wij aan de bal kwamen, floot die scheidsrechter”, klaagde hij. Zoveel had Jacobs echter niet te klagen, gezien de snoeiharde overtredingen en elleboogstoten die zijn eigen spelers begingen.

Te midden van het geweld probeerde de ‘prins van het Astridpark’, de kleine Nederlandse Marokkaan Mbark Boussoufa, het spel met zijn vernuft en fluwelen techniek naar zich toe trekken. Onlangs werd hij voor de tweede maal gekozen tot Belgisch voetballer van het jaar. Maar Boussoufa ging ten onder, kreeg klappen en ontsnapte aan zware blessures door behendig over schoppende benen te springen. In de slotfase kreeg hij gezelschap van de reusachtige, technisch zeer bekwame Romelu Lukaku, een spits van grote kwaliteit die een aanbod van Manchester United, Chelsea en AC Milan heeft afgeslagen. In het juniorenelftal van Anderlecht tot 15 jaar scoorde hij 59 keer in 34 wedstrijden, in het elftal onder 17 jaar 34 keer in 34 wedstrijden. Twee weken geleden werd de Belgische jongen zestien jaar nota bene.

Ondanks een paar fraaie passeerbewegingen van Lukaku en enkele fluwelen acties van Boussoufa was Anderlecht te beperkt om de Rouches eronder te krijgen. Met het temperament van Zuid-Amerikanen, Zuid-Europeanen, Afrikanen en Walen is Standard een opwindende ploeg, die veel beter kan voetballen als ze in de beslissende wedstrijden tegen Anderlecht toonde. Vandaar dat Standard de afgelopen jaren is uitgegroeid tot het populairste elftal van België. Niet alleen door de komst van mooie, fanatieke voetballers, maar ook door de bloeiende jeugdopleiding staat op Sclessin iets moois te gebeuren. Volgend seizoen in de Champions League. En dan over een paar jaar een nieuw stadion. Maar het is de vraag of dat zo sfeervol zal worden als het oude. In supporterspubs weten ze het zeker: Standard is Sclessin, altijd geweest.

    • Guus van Holland