grote bruine envelop

Hogebeintum. Vandaag is het dorp onderdeel van een Elfstedentocht voor oldtimers. Bij de ingang van het dorp worden de auto’s opgewacht door een man met een witte Italiaanse hoed. Een vrijwillige meneer van de VVV vertelde me dat het de burgemeester is.

Een foto van een terp bepaalt mijn volgende avontuur. Ik heb besloten ernaartoe te gaan. Het is twee uur rijden. Dan zie je een kerkje op een groene heuvel. Dat is Hogebeintum, het idyllische Friese terpdorpje waar ik vanaf aanstaande zaterdag een week lang wil verblijven. In een tentje, zonder telefoon of computer. Eens kijken hoe dat is.

Ik ben niet de enige die het dorp binnenrijdt, want vandaag is het dorp onderdeel van een Elfstedentocht voor oldtimers. Heel veel oldtimers. Bij de ingang van het dorp worden de auto’s opgewacht door een man met een witte Italiaanse hoed. Een vrijwillige meneer van de VVV vertelde me dat het de burgemeester is. Het lijkt me goed om even kennis te maken en dus loop ik naar hem toe. Helaas lukt het me niet om een gesprekje te beginnen, want de burgemeester deelt onafgebroken foldertjes uit aan de bijrijders in de glimmende automobielen. „Voor als u nog een keertje terug wilt komen, er staat alles in over de gemeente.” De bijrijders (veelal vrouwen met een frivool Miss Marple hoedje) nemen de folders met een brede lach in ontvangst. Wanneer de chauffeurs vervolgens rechtsaf willen slaan om zich aan te sluiten in de rij automobielen doet de burgemeester snel twee stapjes naar achteren en zegt: „Hier mag u rechtsaf slaan, want zo is de route.” Dat was volgens mij wel duidelijk.

    • Chris Bajema