De ex-vriendin aan wie wij dit allemaal te danken hebben

Soms heb ik een aanval van groot vertrouwen in de mensheid. Dat had ik toen ik in Rotterdam in een nachtclub die Watt heet, naar Kyteman en zijn hiphoporkest stond te kijken.

Kyteman is een klein, spichtig ventje met een trompet en een orkest van violisten, rappers, blazers en een percussionist die op een fles wijn speelt. In de Volkskrant stond een lyrische recensie over Kyteman, de volgende logische stap was dat hij aanschoof bij De Wereld Draait Door, en de daaropvolgende logische stap was dat ik dacht: laat ik dat maar eens gaan bekijken, nooit te beroerd om me volledig te laten sturen door lyrische media.

Hij schreef zijn album, The Hermit Sessions, toen het uit was met zijn vriendin en hij in een depressie zat. Hij sloot zich op in zijn flat, tienhoog in Utrecht Overvecht – passend decor – en nam daar liedjes op. Omdat hij de deur niet uitkwam en niet zoveel instrumenten had, gebruikte hij ook keukengerei. Twee rappers die toevallig bij hem in dat flatje woonden, rapten mee.

Wat blijkt: een depressie en keukengerei zijn de ideale ingrediënten voor prachtige muziek. Later ruilde Kyteman zijn synthesizer in voor mensen met echte instrumenten, en met hen toert hij nu.

Zelf springt hij tijdens het concert voornamelijk rond als een soort ADHD-dirigent. Ook moedigt hij zijn muzikanten aan door aan het eind van elk nummer in hun armen te springen en als een aapje in ze te klauteren. En zo staan ze daar met zijn allen, als de perfecte multiculturele cast van een ongeloofwaardige NPS-serie over jongeren die leuk samenwerken. Alleen is het in dit geval echt zo.

En soms blaast hij op zijn trompet, bijvoorbeeld in het nummer Sorry, dat hij schreef voor de ex-vriendin aan wie wij dit allemaal te danken hebben. Sorry is zo mooi, en als je je dan dat flatje voorstelt, met die kleine Kyteman erin, en zijn keukengerei, en die depressie, en als je dan mij bent, of gewoon een mens met gevoelens, dan moet je heel erg huilen. Middenin een Rotterdamse nachtclub die Watt heet. Maar dat is dan maar zo.

Kyteman speelt binnenkort op Pinkpop, en als ik nog meer vertrouwen in de mensheid had, en in weilanden met massa’s mensen erop, dan ging ik meteen weer kijken. Maar ik wacht wel op een clubconcert, waarbij ik rustig en gelukzalig kan huilen in een hoekje.

    • Aaf Brandt Corstius