Voor wie dit leest (en weblogs bezoekt)

Het voelt onwennig weer in twee dimensies te schrijven. Alsof ik maandenlang Russische provinciewegen vol kuilen heb bereden in een Lada Niva en nu in een Renault Twingo met automaat over de spitsstrook glijd. Alsof ik na een aantal potjes snookeren aan het biljarten ben geslagen.

U moet weten dat ik enkele maanden geleden ben overgestapt van de buitenlandredactie van deze krant naar het weblog op nrcnext.nl. En bloggen is, net als autorijden in Rusland of snookeren, een driedimensionale bezigheid: het draait om de kuilen. Een goede blogpost stuitert van de links, laat je van de ene website in de andere vallen.

Dus moet ik mij nu bedwingen om de woorden ‘Lada Niva’ niet met een blauw lijntje te onderstrepen. U kunt vanaf dit papier toch niet doorklikken naar het weblog van Lada Niva-kenner Erwin van der Zande, dat vermeldt dat deze jeep een hoogterecord van 6.200 meter (in de Himalaya) heeft bereikt. Laat staan dat ik u over een fotoserie kan laten struikelen van Russen die er een onderzeeër van proberen te maken. Of over een YouTube-filmpje met ongelofelijke snookerstoten.

Van een wereld van aan elkaar gekoppelde elektronische pagina’s vol kleur, geluid en beweging keer ik terug naar de eenvoud van 26 tekens in inkt. Wat een rust. Hoe de Lada Niva eruit ziet, in platte tekst? Als een goedmoedige blikken boxer. Sinds deze week trouwens ook in het bezit van premier Poetin die een protectionistische daad wilde stellen.

Uit gewoonte wil ik u nog allerlei vragen stellen, zoals ik dat op het weblog gewend ben. Hoe hoog/snel/ver bent u met uw auto gekomen? En met snooker? Ook wil ik u stiekem met je aanspreken, de blogetiquette is joviaal. Mag dat? Waarom antwoordt u niet? Een stukje in de krant hoort niet te eindigen met vragen, maar met een conclusie. Zoiets als: wegen zonder kuilen rijden makkelijker dan met. Of: biljarters zijn aardiger dan snookeraars. Maar ik ben er nog niet uit. Misschien is het verschil ook niet zo groot. Leo Vroman schreef in 1947 in ‘Voor wie dit leest’:

Ik zou wel onder deze bladzij willen zijnen door de letters heen van dit gedichtkijken in Uw lezende gezicht en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.

Lees deze column als blogpost op nrcnext.nl/lada

    • Thalia Verkade