Spuitje dreigt voor chinchilla's

Eind juli is de deadline, letterlijk, voor 150 van de 170 chinchilla’s in de opvang in Musselkanaal. Dan is het geld op en krijgen ze een spuitje.

Waar zijn al die chins? denk je als je bij Ellen Mulder van chinchilla-opvang Vida Nueva (Nieuw Leven) in Musselkanaal in de woonkamer zit. Die staan onder meer in de aangrenzende ruimte, zo blijkt. Mulder doet een glas-in-looddeur open en daar staan de kooien.

Liefdevol pakt ze lievelingetje Dali uit zijn kooi en zet hem op haar hand. „Ha liefje, ha manneke.”

De 170 knaagdiertjes leven in 85 kooien, die op diverse verdiepingen staan in het ruime huis in het Oost-Groningse dorp. Het is er keurig en opgeruimd. „Daar verbazen mensen zich over”, zegt Mulder. „Bij een opvang denken veel mensen aan vieze ruimtes met gestapelde kooien.” De ‘chins’ met hun aandoenlijk grote oren en eekhoornstaarten suffen wat op een stok of zitten verstopt in hun hol. Overdag slapen de nachtdiertjes.

Mulder kent ze allemaal bij naam. Het witbonte mannetje Salvatore („heeft een verstopte traanbuis”) heeft een klein belletje in zijn kooi. „Als hij aandacht wil, belt hij. En geloof me, hij gaat net zo lang door tot ik kom.” Het zijn hectische en enerverende dagen voor Mulder, die nog geen maand geleden haar echtgenoot verloor.

Ze is kilo’s afgevallen. Want behalve het verdriet om zijn dood, leeft ze in grote onzekerheid over het lot van haar ‘chins’. „De opvang kost meer dan 2.000 euro per maand” en ze kan dat alleen niet opbrengen. „Alleen al aan verwarming zijn we 900 euro per maand kwijt. Chinchilla’s hebben een constante temperatuur van 18 graden nodig. Ook het zand voor de bak waarin ze zich dagelijks baden is prijzig. We kunnen het nog uitzingen tot 23 juli.” Is er dan geen oplossing dan moet ze haar dieren (op 20 gezonde na waarvoor zich al een dierenvriend heeft gemeld) laten inslapen.

„Onverteerbaar ja. Het klinkt hard, maar het is de meest diervriendelijke oplossing. Laten wegkwijnen kan ik ze niet. Deze chinchilla’s zijn blind, zwak, hoogbejaard, getraumatiseerd of gedragsgestoord.”

In 1996 kreeg het gezin een paartje chinchilla’s als huisdier. „Toen ik ze zag was ik direct verkocht”, zegt Mulder. „De dieren hebben een hoog ‘wow-gehalte’. Het zijn wollige pluizenbollen met Mickey Mouse-oren en een aandoenlijke uitstraling. Schattig om te zien, maar beslist geen knuffeldieren.”

Zelfs geen huisdieren, waarschuwt ze. „Chinchilla´s zijn nachtdieren en maken dan veel lawaai. Ze veroorzaken troep door de dagelijkse zandbaden en als knaagdieren vreten ze alles aan wat ze voor hun tanden krijgen. Bovendien kunnen ze wel twintig worden.”

Ze is in de opvang gerold en de schare opvangdieren groeide gestaag. Gedumpte, uitgehongerde, zieke en overcomplete exemplaren bood ze in de loop der jaren onderdak. In 1999 werd het zorg- en informatiecentrum een stichting.

Vorig jaar voerde Mulder noodgedwongen een stop op nieuwe chins in. „We zaten vol en dreigden dicht te slibben.” Ze vergaarde in haar vrije tijd kennis over de van oorsprong uit Zuid-Amerika afkomstige pelsdiertjes. Mulder: „Chinchilla’s zijn sociaal gevoelige dieren, die nooit alleen in een kooi mogen. Een paartje blijft elkaar trouw tot de dood.”

„Ha meisje, ben je al wakker?” vraagt ze aan Karlijn (11). Gigi, een grijs vrouwtje, is met haar 17 jaar de oudste van het stel. „Maar ze leeft als een jonge god en is enorm gefixeerd op eten.” Intussen zoekt Mulder koortsachtig naar nieuwe sponsoren en donateurs. „Misschien wil een bekende Nederlander, zoals Georgina Verbaan of Henny Huisman, onze ambassadeur worden. Ook zoeken we bedrijven die willen adverteren op onze site. Maar het mooiste is als een rijke stinkerd met hart voor dieren het huis opkoopt.”

Meer informatie op: www.vida-nueva.nlwww.vidanueva.web-log.nlwww.chinchillavraagbaak.nl

    • Karin de Mik