'Niets lijkt zozeer op trots als ontmoediging' Henri Frédéric Amiel (1821-1881)

Een beetje ironisch is het wel: Curaçao heeft voor zelfstandigheid gekozen door in te stemmen met ónze voorwaarden. Goed, in ruil voor inspraak in financiën en justitie saneert Nederland weliswaar de Curaçaose staatsschuld met 1,7 miljard euro. Maar toch, het blijft een vreemdsoortige autonomie die hier wordt beloofd. Van het type: you are free to do as we tell you. Het is immers niet zo dat Curaçao echt een keuze had. Hadden ze nee gezegd, dan hadden wij de sanering teruggetrokken en was het eiland praktisch failliet gegaan.

Dan had het voortgeleefd als Curatele.

Vanwaar deze Hollandse bemoeizucht? Zijn we bang dat het eiland zonder ons zal afdrijven en zich hecht aan Venezuela? Vrezen we dat we er, eenmaal zelfstandig, niet meer op vakantie of op stage mogen komen? Of is hier toch sprake van een oud restje neokolonialisme vermengd met recent herwonnen nationalisme? Dat zou het best eens kunnen zijn. Het Hollandse zelfvertrouwen heeft het de afgelopen tijd immers flink te verduren gehad: door Karst T. zijn we voor de derde keer onze onschuld verloren, door de Balkan zijn we onze Toppers kwijtgeraakt en in de Arena zagen we San Marco zijn heiligheid verspelen. Dus het laatste wat we nu nog door onze vingers willen zien glippen zijn de Caraïbische provincies.

Dubbel ironisch: dáár zijn het wel ‘onze’ Antillianen.

Ik gok dus op een vorm van teleurgesteld nationalisme dat ons doet vastklampen aan een paar eilanden achtduizend kilometer hiervandaan. Het is immers een bekend sociologisch fenomeen dat de nationale Trots evenredig toeneemt met het gevoel dat een land steeds minder heeft om Trots op te zijn. Zoals de Zwitserse filosoof Henri Frédéric Amiel (1821-1881) ooit al eens stelde: „Niets lijkt zozeer op trots als ontmoediging.” Daarom doen populisten het ook altijd goed in crisistijd: hoe slechter het met een volk lijkt gesteld, des te narcistischer het wordt. Geen wonder dus dat Curaçao zo graag van ons af wil.

Het gaat daar ook beroerd.

    • Rob Wijnberg