Misère

Het schandelijke aan het publieke leedwezen van Jan Peter Balkenende voor het gesplitte droomkoppel, Jan en Yolanthe, was nog dat hij geen woord over had voor Fortuna Sittard. Wel diplomatiek rouwen om een palingzanger en een garageslons, maar geen greintje respect voor amputatieleed van een halve regio. De eerste profclub van Nederland kon de pot op. En met haar al die kompels die van generatie op generatie stoflong hadden gekweekt, ten bate van de industriële revolutie.

Ben je dan nog een mens? Zeker geen leider.

De premier presenteert zich graag als voetbalman. Vooral tijdens grote toernooien hangt hij na elke wedstrijd van het Nederlands elftal aan de telefoon met de dienstdoende coach. Dick Advocaat en Marco van Basten werden er gek van. Guus Hiddink had eerder afgehaakt. Met die in Christus doordrenkte VOC-riedel had Guus het wel gehad. Ook omdat Jan Peter aan de telefoon geheel onverstaanbaar wordt.

Exit Fortuna.

Het stond in de sterren geschreven dat directeur Betaald Voetbal, Henk Kesler, geen afscheid zou nemen van zijn mandaat zonder historische signatuur. Henk wou iets bedenken waarover Nederland in lengte van jaren nog zou napraten. Iets VOC-achtigs. Dappere Henkie in een slappe democratie, kalligrafisch geboekt door de geschiedenis – die gedachte. Kesler denkt namelijk altijd in historische grootheden: 1974, 1989, 2001…

Het werd dus de liquidatie van Fortuna.

Bij Ajax, PSV en NAC gaat ook veel mis, maar daar waagt de directeur betaald voetbal zich niet aan. Bang voor de legioenen, natuurlijk. Bij Fortuna was het legioen herleid tot een blaaskapel en een paar honderd overjarige dansmariekes – daar gaat Henk niet voor op de vlucht. Waarom zou-ie? Dankbaarder kan een decor niet zijn voor zijn polemische drift. Overigens stelde het ereterras van Fortuna weinig voor.

Er is maar één echte schandaalclub in Nederland: Feyenoord. Edoch, in de buurt van de Kuip heeft nooit iemand de botte bijl van Kesler gezien. In de tijd van Jorien van den Herik zeer begrijpelijk, maar al jaren is in Rotterdam een kaartclub aan het bewind. Aan gebroken armen en benen doen zij niet.

Ook niet aan beleid.

Niets lukt nog bij Feyenoord. Europees voetbal niet, een sluitende begroting niet, een kapitaalinjectie al helemaal niet. De club heeft recentelijk een lening moeten afsluiten om de salarissen nog te kunnen betalen. FC VVV en FC Emmen doen beter. Ook zoiets: altijd ruzie in de tent. Feyenoordsupporters zijn van het taaie soort, maar hun tienduizenden seizoenkaarten helpen de club geen stap vooruit. Integendeel, het geld is op nog voor de competitie begint.

Hallo meneer Balkenende, sinds wanneer mag nationaal erfgoed verknoeid worden door lapzwansen? Nee, op de KNVB hoeft u niet rekenen, in Zeist is wanbeheer het spreken niet waard. Toch niet als het zich in de Randstad voordoet. In Sittard ligt dat natuurlijk anders.

De hoop dat zogenaamde Feyenoordgezinde ondernemers met een fameuze injectie over de brug zouden komen, is ijdel gebleken. Allicht: sinds jaar en dag dreigen havenbaronnen met financiële steun. Nooit een cent van gezien. Havenbaronnen staan buiten elk sociaal weefsel, zelfs buiten codes van fatsoen. Cowboys!

Er schijnt nu weer een Arabier in de maak te zijn die Feyenoord wil overnemen. Krijgen we dan straks gesluierde vrouwen op het ereterras in de Kuip? Zowaar in de stad van Pim Fortuyn? Einde van het kortebroektijdperk in het voetbal? Legging aan de bal?

Of Magritte in de Kuip?

Ik acht Leo Beenhakker tot veel in staat, maar niet tot fin de siècle-gezeik. Voor Leo moet er, gelukkig maar, een biertje, een sigaartje en een décolleteetje bij. In het diepst van zijn gedachten: man van de haven. Wel nog charmant.

Beenhakker is de enige die Feyenoord kan redden. Door een spectaculair gebaar van verachting. In een hoogmis van diepe gekwetstheid. Don Leo moet de dood achterna zuchten, om duidelijk te maken dat hij hét leven is. Niet die lijkwade in een woud van herinneringen.

Spreek, Leo! Luid en openhartig, getergd door existentiële twijfel, zoals altijd. Maar nu dan in de mooiste slachtofferrol: bloed en tranen vermengd met vergeefse praatjes van parvenu’s en ijdeltuiten.

Verweesde buikspreker in deficit.

En voor eeuwig en altijd: havenbaron, met roodwit hart.

    • Hugo Camps