'Klein sp innenweb geen bezwaar'

In de rubriek ‘Het Binnenhuis’ vandaag het interieur van galeriehouder en uitgever Alberdina Liewes.

NRC; Het Binnenhuis; Alberdina Liewes; Wijk bij Duurstede

Op een internetveiling zag Alberdina Liewes een oude biedermeier tafel met gekrulde poten waar tot haar verbazing niet op werd geboden. Een mooi, klassiek meubel, vond Liewes. Ze bracht een bod uit, dat prompt werd geaccepteerd. Pas bij het ophalen van haar aankoop zag Liewes dat de donkerbruine tafel in het midden was verlengd met nieuwe vurenhouten delen. De kierende en deels kromgetrokken planken vloeken nogal met het verfijnde ambachtswerk van de antieke tafel.

Vloeken? Juist mooi, zegt Liewes lachend. „Vrienden die goed kunnen timmeren hebben vaak aangeboden die planken te vervangen. Maar dat wil ik niet. Ze onderbreken de biedermeierharmonie. Top, nu is het design.”

Liewes („ik ben vijftigplus”) is ontwerper en uitgever van bibliofiele boeken van vooraanstaande auteurs als Adriaan Morriën en Gerrit Krol. Om een moeilijke periode in haar leven af te sluiten, besloot ze een jaar geleden „opnieuw te beginnen”. Ze verhuisde vanuit het Groningse Garnwerd naar een zestiende-eeuws monumentenpand in Wijk bij Duurstede. Bij een bezichtiging van de 100 vierkante meter grote huurwoning wist ze meteen: „Dit moet ik hebben.”

Op de begane grond begon Liewes een galerie, op de bovenste twee etages ging ze wonen. Ze richtte haar nieuwe interieur spaarzaam in, vooral met gebruikte meubels. „Ik hou niet zo van gelikt. Doe mij maar van die frommelige chesterfieldstoelen en lekker veel boeken. En tegen een klein spinnenwebje heb ik geen bezwaar.”

Een huis moet authentiek zijn en sfeer hebben, vindt de uitgever. Van nieuwbouwhuizen kan ze letterlijk misselijk worden, merkte ze eens toen ze door Hilversum reed.

Kijk, zegt Liewes, wijzend naar de doorleefde bruine balken, de grote open haard en de eeuwenoude, grijs geworden plavuizen. „Mijn nieuwe buren hebben alles in hun oude huis vernieuwd voordat ze hier kwamen wonen. Dat is toch zonde? De sfeer van zo’n oud huis is uniek. Mijn woonkamer heeft een bijna museale uitstraling. In mijn chesterfield voor de open haard ben ik gelukkig. Dan heb ik het gevoel in een ivoren toren te zitten. Vaak zeggen bezoekers: ‘Alberdina, je past precies in dit huis.’ Misschien hebben ze gelijk. Ik ben een dromer.”

Dat het ’s winters fris en winderig is in zo’n oud huis, deert haar niet. Dat is een kwestie van de stoel een beetje dichter bij de haard schuiven, zegt Liewes monter. Maar hoezeer ze ook geniet van haar huidige woning, binnenkort zal ze opnieuw verhuizen. Want na een reeks van tentoonstellingen moest de galeriehoudster concluderen dat Wijk bij Duurstede niet toe is aan „kunst met een grote K”. „Kijkers genoeg, maar geen kopers. Daar heb ik te licht over gedacht.”

Ze vertrekt met haar meubels, haar boeken en schilderijen naar Antwerpen. Een sfeervolle stad die goed bij haar past, zegt Alberdina Liewes. Haar boeken vinden daar gretig aftrek en bovendien ligt het stresslevel in België lager dan in Nederland. Maar van één ding is de uitgever zich bewust. „Zo’n bijzondere woonkamer als hier kom ik nooit meer tegen.”

Meer foto’s van het huis van Alberdina Liewes op nrc.nl/binnenhuis.