Een nachtmerrie, maar geen spijt

Soms leest Dr. Zeepaard een boek. Dit keer was dat Keizers van het ijs van de Engelse schrijver Richard Farr. Het is een ongelooflijk spannend en waargebeurd verhaal over de expeditie naar de Zuidpool, nu een eeuw geleden.

IcebergGrottoC, Wed Jul 26, 2006, 12:53:05 PM, 8C, 6738x7370, (614+1152), 100%, Default Settin, 1/25 s, R94.3, G66.3, B78.1

Toen de Engelse rijkeluiszoon Apsley Cherry-Garrard veertien jaar oud was, bladerde hij verdrietig door een atlas. Apsley wilde ontdekkingsreiziger worden, maar rond het jaar 1900 was het grootste deel van de wereld al ontdekt. De enige echt grote witte plek op de landkaart was de Zuidpool. Daar wilde hij heen!

Toen hij 23 jaar oud was, kwam zijn droom uit. Apsley mocht mee met een poolexpeditie van Robert Scott, een van de beroemdste ontdekkingsreizigers van die tijd. Scott wilde als eerste het uiterste puntje van de Zuidpool bereiken en wetenschappelijk onderzoek doen. De droom van Apsley werd een nachtmerrie. Veel deelnemers stierven, onder wie Scott. Wie het wel overleefde, raakte invalide door bevriezing.

Apsley zelf kwam pas na drie jaar thuis, met een mank been. Over zijn avontuur schreef hij een heel erg dik boek. Dat boek heeft Richard Farr nu kort en krachtig naverteld voor kinderen. Dr. Zeepaard moest huiveren van de spanning, en van de kou. Iedereen weet dat het ijskoud is op de Zuidpool, maar zo koud?

Voordat de mannen naar de pool gingen, bouwden zij op Antarctica een basiskamp en wachtten tot het weer gunstig zou zijn. Apsley ging intussen met twee andere mannen op zoek naar de eieren van keizerspinguïns. Ze moesten daarvoor dwars door een dal, waar het volkomen windstil was. Des te beter, zou je denken. Maar nee. Koude lucht zakt, warme lucht (nou ja, iets minder koude lucht) stijgt. Normaal mengt de wind die luchtlagen, maar daar dus niet.

Daardoor zakte op de grond de temperatuur naar 61 graden onder nul. De donzen slaapzakken, die eerst maar een kilo of vijf wogen, werden 17 kilo zwaar: er zat voor ruim 11 kilo aan bevroren lichaamsvocht, ofwel ijs in. De drie mannen overleefden maar net.

Apsley mocht niet mee naar de pool. De vijf mannen die wel gingen, stierven op de terugweg. De Noor Roald Amundsen was hun te vlug af geweest.

Was alles dan voor niets geweest? Nee, de mannen van Scott hadden moed getoond en genoten van de helderste sterrenhemel die een mens kan zien. Ze lieten prachtige afscheidsbrieven achter; Dr. Zeepaard moest erom huilen.