Betere film? Nee, een andere!

Een staande ovatie van ruim vier minuten: het gebeurt zelden voor een film in het bijprogramma van het filmfestival van Cannes. En het overkwam Jean van de Velde gistermiddag. De regisseur huilde als een kind. Zijn hoofdrolspeler, zanger Marco Borsato, ook.

The Silent Army is een ‘versleutelde’ versie van Wit Licht, die eerder in Nederland te zien was. De film ging in Cannes in wereldpremière en zal ook in Nederland in roulatie gaan. De voortekenen waren gunstig. Zo beschreef The New York Times de film als „a stirring story from the heart of darkness”. Maar de ovatie was toch onverwacht lang en intens. „Een heel emotioneel moment voor ons”, snifte Borsato.

In de film trekt kok Eduard (Borsato) de jungle in om het kindsoldaatje Abu uit handen van rebellenleider Obote te redden. Wit Licht, gesponsord door Borsato’s goede doel War Child, werd door de filmpers unaniem afgeschreven. Houterig acteren van Borsato en oubollige actiescènes werden, ook volgens deze krant, onvoldoende gecompenseerd door de verzorgde cinematografie en het puike acteren van de ‘zwarte cast’: de kindsoldaatjes en hun slangachtige ‘vader’ Obeke (Abby Mukiibi Nkaaga).

Voor Van de Velde, opgegroeid in Congo, was Wit Licht een liefdesbetuiging aan Afrika. De afwijzende reactie stelde hem diep teleur. Des te zoeter nu de zege. Dankzij Fransman Pierre Ressient, een cinefiel zonder officiële titel die als grootmacht achter de schermen van Cannes geldt. Ressient: „Op de première zei ik: Jean, deze gaat naar Cannes.”

Onder aanwijzing van Ressient sneuvelde muziek van Borsato en maakte de flashbackstructuur plaats voor een lineaire vertelling.Ook momenten waar Borsato boven zijn acteervermogen grijpt, het happy end met War Child- boodschap en Thekla Reuten in bikini verdwenen. Zo valt het sterkste element beter op: de zwarte acteurs. „Een betere film? Nee, een andere!”, reageert Ressient. „De eerste film eindigde met een uitroepteken, de tweede met een vraagteken.”

    • Coen van Zwol