Ahmadinejad, lentebloem van Iran

Op 12 juni kiest Iran een nieuwe president. In de Iraanse provincies heeft president Ahmadinejad veel aanhang. Op campagne naar Semnan.

Supporters throw flower petals to greet Iran's President Mahmoud Ahmadinejad, during his visit to Semnan, Iran, Wednesday May 20, 2009. President Mahmoud Ahmadinejad says Iran has test-fired a new advanced missile with a range of about 1,200 miles, far enough to strike Israel and southeastern Europe. The solid-fuel Sajjil-2 surface-to-surface missile is a new version of the Sajjil missile, which Iran said it had successfully tested late last year with a similar range. (AP Photo/Mehr news agency/Bagher Nassir) Associated Press

Het kost Feresteh Mehrabani moeite om zich staande te houden in de massa in het zwart geklede vrouwen voor het podium waar president Mahmoud Ahmadinejad straks zal spreken. Vrouwen achter haar roepen dat ze goedkopere woningen en voedsel willen. In de verte bejubelt de presentator Ahmadinejad als de „lentebloem van Iran”.

In een afgezette ruimte links van haar staan duizenden mannen, hun vuisten in de lucht gestoken, te roepen dat hun president een held is.

Ze wachten op Ahmadinejad, zoon van hun provincie Semnan, waar hij nu voor de tweede keer als president een bezoek brengt.

Mehrabani (18) is gekomen om haar held te steunen in zijn poging om herkozen te worden in de presidentsverkiezingen op 12 juni. Ze staat helemaal vooraan, haar gezicht straalt van opwinding. „Ahmadinejads verzet tegen de wereldmachten maakt ons trots”, zegt Mehrabani. Ze moet haar stem verheffen om boven de kakofonie van leuzen uit te komen. „We zijn trots dat hij hier langskomt.”

Sinds Ahmadinejad in 2005 werd gekozen als president met een agenda gericht op steun voor armen, heeft hij als een tornado door het uitgestrekte land gereisd. Links en rechts heeft hij projecten geopend, geld uitgedeeld en beloftes gedaan. Deze woensdag maakt hij zijn zestigste reis, na twee keer alle dertig provincies te hebben aangedaan, naar zijn geboorteprovincie Semnan, 200 kilometer ten oosten van Teheran.

Veel inwoners van de grote steden, die de meerderheid van de kiesgerechtigden uitmaken, zijn teleurgesteld in de politiek en gaan niet meer stemmen. Dat geeft de provincie grotere invloed op de uitkomst van verkiezingen.

Waar de andere drie presidentskandidaten voornamelijk de onvrede van stedelijke elites vertegenwoordigen, met leuzen over vrijheid van meningsuiting en stopzetting van kledingcontroles door de politie, richt de president zich nu al vier jaar lang op de ‘verworpenen’ van Iran. De ochtend begint echter met een ontvangst door de hoogwaardigheidsbekleders van de provincie Semnan, waar ongeveer 600.000 mensen wonen. Geestelijken en leden van de Revolutionaire garde staan in de rij als de stokoude Boeing van Ahmadinejad landt. „Gezegend zij de profeet Mohammad, de president is hier, prijs zijn naam”, zeggen ze in koor als hij van de vliegtuigtrap afdaalt. Ahmadinejad wordt gekust door de vrijdaggebedprediker die extra lekker ruikt naar rozenwater.

In een snel interview voor de lokale televisie zegt Ahmadinejad dat het bezoek een plicht voor hem is. „Ik hoor bij het volk. Ik kom controleren of alle projecten goed worden uitgevoerd.” Dan stapt hij in een open terreinwagen waarmee hij zoals op alle reizen door de provincies een soort zegetocht door de stad zal maken. Eerst trekken busjes met journalisten, politieauto’s, en een speciale pickup-truck met fotografen de stad Semnan in. De auto van Ahmadinejad volgt, zodat mooie plaatjes kunnen worden geschoten.

Op de pleinen van Semnan staan kinderen met bloemen in hun handen, oorlogsveteranen op krukken en bejaarden met posters van de president. Overal waar de zwarte auto met Ahmadinejad de hoek omdraait worden baby’s omhoog gehouden zodat de president ze kan kussen. Stapvoets wordt het voetbalstadion bereikt waar duizenden mensen al uren in de brandende zon staan te wachten.

„Wie is moe?”, roept Ahmadinejad vanaf het spreekgestoelte. „De vijand!” antwoordt de massa. Tot groot genoegen van de aanwezigen krijgt de vijand (iedereen die tegen Iran of de regering is) er flink van langs. In de toespraak wordt de vijand spreekwoordelijk „in het gezicht geslagen”, „op de grond geduwd” en „in de diepten van de hel” geworpen.

Maar er is ook aandacht voor aardse zaken. Onder Ahmadinejads regering is de inflatie toegenomen tot meer dan 25 procent en de werkloosheid gegroeid. „Ik hoor dat de huren hoog zijn in Semnan”, zegt Ahmadinejad. „Daar ga ik wat aan doen.” Vervolgens somt hij projecten op die Semnan zullen opstuwen in de vaart der volkeren.

„Het is 100 procent zeker dat hij gaat winnen”, zegt Mehrabani tevreden. „Kijk maar om je heen: iedereen houdt van hem. Decennialang hadden we geen schoon water hier, hij heeft het in een paar maanden geregeld.”

Het programma gaat in een moordend tempo verder. De president – die volgens medewerkers maar twee uur per nacht slaapt – kust links en rechts nog wat kinderen, verdwijnt een uur en opent vervolgens een nieuwe gasleiding. „Twee jaar geleden waren hier gastekorten in de winter”, zegt hij in een tentje in de woestijn naast een gele gaspijp. „Nu niet meer. Wij beloven niet alleen, wij doen ook.”

Op een bijeenkomst van families van martelaren van de oorlog tegen Irak (1980-1988) haalt Ahmadinejad elf stokoude vaders en moeders op het podium die twee of meer zonen hebben verloren. „Ik vraag u, waar is Saddam Hussein nu en waar is Iran? Wij zijn een van de machtigste landen ter wereld, hij is verdwenen.” Goudstukken worden discreet uitgedeeld, de moeder die drie zonen verloor krijgt 12.000 euro aan goud en een medaille. „Zonder zelfopoffering komt een land niet vooruit”, zegt Ahmadinejad beslist.

„Ik stem op de president als hij mij ook financieel helpt”, zegt Ataollah Ziari, een boer. Lonen en pensioenen zijn gestegen onder Ahmadinejad, maar Zairi heeft geen pensioen. „Hij is beter dan de rest, denk ik”, zegt de boer. „Wie zijn eigenlijk de andere kandidaten?”