Veel te dure Gambaschere

Voor grote garnalen bestaat een Duitse schaar. Kleine garnalen gaan naar Marokko. Foto Wouter Klootwijk Klootwijk, Wouter

La Varenne is een kookschool in Parijs. Beroemd in Amerika. Rijke Amerikanen sturen er hun dochters heen die nergens anders voor willen deugen. Ze volgen er een cursus van een jaar. Ze wonen op kamers in Parijs en moeten uit eten bij chefs van naam en faam. Dineren hoort bij de cursus, de rekening is telkens voor vader thuis.

Ik ben er eens een dag geweest. Om erover te schrijven. De rijke meiden waren ongeveer halverwege. Maar ze konden nog niks. Ik deed een les mee en leerde een ui snijden. De studenten hadden tot dan nog nooit een ui van dichtbij gezien.

Later bezocht ik op een andere Franse kookschool in een klein stadje. On Rue Tatin heet de school. Ook beroemd in de Verenigde Staten. Amerikaanse rijke vrouwen reizen ervoor naar Europa om hier te leren hoe een prei eruitziet en hoe je hem moet snijden.

Vorige week belandde ik op een kookschool in Ierland. Beroemd, en zopas onderscheiden met een prijs in de Verenigde Staten. Het Ballyknocken House. Ik kreeg er een dun plastic schortje voor en een papieren mutsje op. Toen begon de les.

„Dit is een ui. Dit is de bovenkant van de ui en dit de onderkant. En zo moet je hem snijden. Maar alleen de ui en niet gelijkertijd je vingers eraf.”

Beroemde kookscholen in Europa – ga je denken – zijn er voor rijke Amerikaanse vrouwen die niks weten en niks kunnen. Zouden ze het in Nederland ook doen, uitleggen wat van de ui de bovenkant is en waar je vingers zitten? Ik weet in elk geval iets veel beters. Een cursus waar werkelijk schrijnende behoefte aan is. Garnalen pellen.

Iedereen kon het, nog niet zo lang geleden. Niemand weet nu nog hoe het moet. We laten het door Marokko doen. Ook met heel grote garnalen weet menigeen zich niet goed raad en kantoorlui dunne huid verwonden zich eraan.

Er is in Duitsland een schaar voor bedacht. Een kromme schaar met een pin. De garnaal moet over de pin en tegelijk over de onderkaak van de bek van de schaar worden geschoven. De schaar knipt de buikpantsers door, maar de garnaal valt vervolgens niet in je schoot. Hij wacht op de pin tot je hem eraf pakt. De open geknipte garnaal is nu toegankelijk.

Vorig najaar ging de importeur van het schaartje ermee langs kookwinkels. Maar niemand wilde hem opnemen in het assortiment. Te duur. De consumentenprijs zou zo’n beetje neerkomen op 70 euro. Je zal daar gek zijn.

Bovendien, voor de beste garnalen, de kleine grijze, is de schaar niet geschikt. Grote garnalen uit Azië en van een Nederlandse kwekerij in de Rijnmond waar warm water van de industrie wordt afgetapt, zijn eerder mooi dan lekker. De wereldlekkerste garnaal is die uit de Noordzee en van de Wadden. Er is al wel gereedschap voor bedacht, maar de uitvinders weten dat zelf nog niet.

Vader en zoon Kant in Lauwersoog bouwden een garnalenpelmachine die hoog rendement haalt. Zoon Kant had op een garnaal getrapt en zag dat het vlees uit het pantsertje was geperst. Dat moet machinaal kunnen, dacht hij en samen met zijn vader bouwde hij een machine die in garnalen knijpt.

Wie het ding ziet werken (mag niet, het is geheim) begrijpt dat Kant net zo goed even een knipknijpertje voor thuisgebruik kan bedenken. Maar dat is er nog niet. Voorlopig zijn we aangewezen op twee duimen, twee wijsvingers en een cursus.

Wouter Klootwijk