Strijdbare eenheid

In de tweede helft kwam de bekerfinale lekker op stoom. Nadat FC Twente zich eerst 45 minuten had laten afbluffen door de fysieke inzet van SC Heerenveen, beet Twente eindelijk van zich af. Hierdoor leken de finalisten per minuut een grotere hekel aan elkaar te krijgen. Precies wat een finale nodig heeft: teams die alles geven wat ze hebben. Meer dan in andere wedstrijden geldt dan ‘oog om oog, tand om tand’. Dat was jammer voor Gerald Sibon, want vanaf de eerste minuut van de tweede helft werd hij opgezocht, zoals dat heet: oude rekeningen werden vereffend. De provocaties en elleboogstoten van Sibon uit de eerste helft werden gelijksoortig beantwoord in de tweede helft.

Ordinair? Beetje wel, maar in finales kun je de sportiviteit niet overdrijven. Als de scheidsrechter niet optreedt, moet je het zelf doen. Er volgt geen revanche, alles moet vanavond worden afgerekend. Eerlijk gezegd verbaasde het mij in de eerste helft al dat FC Twente een serie onaangename handelingen van Heerenveen onbeantwoord liet. Maar goed, in de tweede helft ging het in alle opzichten spannend op en neer. Tussen fraaie combinaties, gemiste doelkansen en gewaagde slidings door ontrolden zich enkele opstootjes waaruit de fanatieke wil om te winnen mooi tot uiting kwam. Testosteron doorspoelde de Kuip, om elke meter gras werd ouderwets gestreden. Daarom was ik, hoe raar het misschien klinkt, haast teleurgesteld in Edson Braafheid. Vijf minuten voor tijd besloot de linksback van Twente zijn naam eer aan te doen. Zijn directe tegenstander Roy Beerens lag op de grond met kramp en Braafheid ging hem helpen. Dat vind ik altijd een mooi gezicht, maar deze zondag niet. Het oprekken van de beenspieren kon ook door een teamgenoot van Beerens worden gedaan, Heerenveenspelers genoeg in de buurt.

Braafheid gaf er bovendien een verkeerd signaal mee af. Met zijn goede bedoelingen vertelde hij zijn teamgenoten dat de oorlog zo niet voorbij, dan toch van relatieve waarde was. Maar het stond 1-1, een bloedstollende verlenging lag in het verschiet. Als er één moment was van bekijk-het-even, dan wel toen. „Had Roy maar een betere conditie moeten hebben”, was een acceptabele gedachte geweest. In zijn vermaarde boek Mysterieuze krachten in de sport (1941!) gebruikte Joris van den Bergh de term ‘strijdbare eenheid’. Voetbalteams die zich opstellen als een strijdbare eenheid winnen vaker. Dat bleek ook nu.

Bij het penalty schieten won de strijdbare eenheid uit Heerenveen. Joelend poseerden de spelers in hun pompeblêden voor de camera’s. In hun midden straalde Beerens, weer helemaal fit.

    • Auke Kok