Komkommer voor iedereen

Zoals bekend kunnen mensen van de raarste dingen niet houden. We hebben het daar wel eens vaker over. Maar één van de allerraarste dingen om niet te lusten, is – vind ik – komkommer. Daarbij vergeleken is een afkeer van paprika’s of champignons nog een soort van smaakvoorkeur. Maar komkommer – een beetje frissigheid met een vermoeden van komkommersmaak – meer is het eigenlijk niet.

Toch ken ik een komkommerhater.

‘Te fris’ vindt hij ze.

Te fris. Hoe kan iets nu té fris zijn. Ja, wel als je bedoelt: te koud. Maar een te frisse smaak? Enfin, het heeft natuurlijk geen enkele zin een dergelijk oordeel met rationele argumenten te bestrijden. Daar worden die komkommers echt niet minder fris van.

Maar het blijft frustrerend. Elke beleden afkeer eigenlijk. Je gaat, als liefhebber, toch hardnekkig op zoek naar een manier om iemand te overtuigen van zijn ongelijk.

Dat is met komkommer niet zo moeilijk. De oplossing is: bakken.

Of ook: koken.

Toevallig zag ik mijn gelijk bevestigd in het al eerder genoemde boek Julie en Julia van Julie Powell die zich voornam alles uit Julia Childs De kunst van het koken te maken en daar een weblog over bij te houden, en van dat weblog weer een boek maakte. Ergens tussen recept 157 en recept 268 maakt ze kippenlevertjes in gelei – een gerecht waar ik, hoe lekker bijna alles in gelei ook is, toch niet snel voor zou kiezen – en concombres au beurre. Er is een vriendin op bezoek en noch de vriendin noch Julie’s man zijn erg enthousiast bij de aanblik van het eten.

Julie zelf eigenlijk ook niet. Die houdt bovendien niet van gelei, niet van echte gelei althans, ze vindt dat gelei gemaakt van kalfspoot naar leerlooierij smaakt. Een misverstand. Gelei gemaakt van kalfspoot is iets heerlijks en geen enkel gelatineblaadje kan daar tegenop. Maar daar praten we later nog wel eens over.

Hoe dan ook, de drie zitten na een hapje van de als nogal ‘gaat wel’ beoordeelde levertjes naar de gebakken komkommerreepjes te kijken die er bleek en verlept uitzien.

Ze proeven. „Het vonnis over gebakken komkommers? Een godvergeten openbaring. Ze smelten namelijk helemaal niet en smaken ook echt naar komkommer. Alleen lekkerder, want ik hou helemaal niet van komkommer.”

Dat bedoel ik. Zelfs mensen die om onnavoelbare redenen niet van komkommer houden, vinden gebakken komkommers lekker.

Zeker als ze niet zo dom zijn om ze bij kippenlevers in gelei te maken maar bij kalfsvlees met veel peper of bij een in de oven gegaard visje. En er is niets aan: je lepelt het zaad uit de geschilde komkommer, je snijdt het ding in plakjes of reepjes, net wat leuk lijkt en bakt de stukjes in de boter tot ze gelig en zacht zijn geworden. Peper en zout erover. Klaar.

Je kunt ook komkommersoep maken. Dat is iets hemels en dromerigs met boter en zure room en iedereen wil er altijd veel te veel van eten omdat het zo lekker is. Ook de komkommerhater.

Smoor de sjalot in de boter en doe er de geschilde, ontzade, in stukjes gehakte komkommer bij. Laat even smoren, schenk er dan de kippenbouillon bij. Laat aan de kook komen en roer de griesmeel erdoor.

Kook 20 minuten en maal de soep met een staafmixer.

Roer voor het opdienen de zure room en de fijngehakte dragon door de soep.

    • Marjoleine de Vos