Beschamende onwetendheid

Bon Dia Aruba chantal breukers (beeld) Breukers, Chantal

Het Arubaanse dagblad Bon Dia staat dichtbij zijn lezers en de eigen maatschappij, net zoals sommigen de Nederlandse kranten aanbevelen. Niet meer dat hooghartige de wereld aan de lezer willen uitleggen en zelf bepalen wat belangrijk is. Niet meer die deskundigheid en dat vertoon van kennis. Gezelligheid.

En dus heeft de Bon Dia een prijs in het leven geroepen voor verdienstelijke medeburgers. Trots prijken zij op de voorpagina, op de kiek gezet tijdens een receptie te hunner ere in het Hyatt Regency Hotel. Gek genoeg staan hun namen er niet bij, in het begeleidende artikel – dat ze zijn geportretteerd is kennelijk voldoende.

Mij valt op dat er weinig zwarte mensen zijn onder de gelauwerden, en ik dacht al een vorm van Arubaans racisme op het spoor te zijn gekomen: als je zwart bent, kun je de prijs van Bon Dia wel vergeten.

Maar Lupe, een Antilliaanse vrouw die op de redactie van NRC Handelsblad werkt, hielp me uit de droom: er wonen gewoon verhoudingsgewijs weinig zwarten op Aruba, omdat in het koloniaal verleden de indianen van andere eilanden daarheen zijn getransporteerd. Lupe hielp mij met het vertalen uit het Papiamento en was af en toe een beetje vertederd door de Spaans beïnvloede schrijfwijze van de Bon Dia – heel anders dan op haar Curaçao.

Wat weet ik eigenlijk van al die eilanden in de Caraïbische zee, waar ze met ons de koningin delen en waar de elite – weet ik van die ene keer toen ik hoogwaardigheidsbekleders op hun reis langs al die koninkrijksdelen volgde – heel aardig Nederlands spreekt? Beschamend weinig. En, één ding is zeker, de Bon Dia gaat het mij niet aan de neus hangen. Daar hebben ze het veel te druk met de verkeersongelukken, mishandelingen en andere actualiteiten. Kijk maar op hun, overigens zeer professionele, website: bondia.com

    • Chantal Breukers Raymond van den Boogaard